Jeruzalem tijdens de Corona crisis - deel 1
Blogpost 19
maart 2020
Tot het Coronavirus roet in het
eten gooide, zaten we tot aan de zomer volgeboekt. Nu zijn Wim en ik samen met
onze katten ‘alleen’ in huis en niemand kan voorspellen wanneer het ‘gewone’
leven weer zal terugkeren.
Om geld uit te sparen hebben we de vloerverwarming in
de woonkamer uitgezet en leven we voornamelijk boven, in ons kantoor/huiskamer
met aangrenzende slaapkamer. Het weer blijft veel te koud voor de tijd van het
jaar en er wordt zelfs weer sneeuw op de Hermon en de Golan verwacht.
De afgelopen week
was emotioneel erg vermoeiend omdat niemand wist wat er nu weer ging gebeuren
of veranderen of wat verboden zou worden. En dan al die tegenstellige artikelen
of nieuwsberichten! Het koste veel energie om te wennen aan deze nieuwe manier
van leven, die kop nog staart leek te hebben, en ik moeite had om een ritme te
vinden. Alles stond op z’n kop. We genoten nog
van de vier aanwezige gasten, beseffend dat dit snel ten einde zou lopen.
Ik wil wat
doen. Helpen! Dacht ik vaak
temidden van alle onrust en onzekerheid. Maar wat? Hoe?
We kenden geen
hulpbehoeftige bejaarden in onze omgeving en hoorden ook niet over specifieke
noden.
Heer, wilt U
maar iets op ons pad brengen, bad ik. Iets dat Wim en ik samen kunnen doen. Wat we aankunnen en voor
Wim, vanwege zijn leeftijd niet ‘gevaarlijk’ is.
Dinsdagavond 17
maart kwam Benjamin Phillips bericht via Christenen voor Israel over de Hineni
gaarkeuken tijdens de crisis binnen. Hij schreef o.a. over de noodkreten van maatschappelijk
werkers en hun verzoek om maaltijden thuis te bezorgen.
![]() |
| Hineni vrijwilligers toen ze er nog waren... |
Logistiek was dat ondoenbaar
vanwege het gebrek aan vrijwilligers en vervoer. Tachtig Holocaustoverlevenden
moesten voorzien worden van een maaltijd.
Dat is het! Wist ik toen.
Benjamin was blij
om te horen dat we ons wilden inzetten, en beloofde contact op te nemen als hij
meer gegevens binnen had van de maatschappelijk werksters.


Comments
Post a Comment