TSUR TSINA

  door Hananya Naftali Charlie Kirk werd vermoord. Niet in Iran. Niet in Noord-Korea. In Utah. In Amerika. Op een universiteitscampus. Door iemand die een hekel had aan waar hij voor stond: God, vaderland en waarheid. Hij was niet gewapend. Hij was niet gewelddadig. Hij verschuilde zich niet achter een masker of een menigte. Hij sprak. Dat was zijn wapen, zijn stem. En dat was genoeg om hem te doden. De strijd tussen de westerse beschaving en barbarisme (digitale kunst) Laten we ophouden met deze spelletjes te spelen waarbij we doen alsof de andere kant een gesprek wil. Dat willen ze niet. Ze willen onderwerping. Is het je opgevallen dat van conservatieven vaak wordt verwacht dat ze “redelijk” zijn en de andere kant “begrijpen”, terwijl de andere kant eigenlijk niet wil begrijpen, maar alleen begrepen wil worden? Het Westen heeft decennia lang geprobeerd om krachten te sussen die het verachten. Die zijn geloof bespotten. Die zijn geschiedenis uitwissen. Die zijn kindere...

In het boek 1 Koningen vroeg de profeet Elia aan het twijfelende volk: “Hoe lang zullen jullie nog twijfelen tussen twee meningen? Als de HEER God is, volg Hem dan; maar als Baäl God is, volg hem dan.” Maar het volk gaf hem geen antwoord. (1 Koningen 18:21) Vaak is het pas wanneer er iets dramatisch gebeurt dat mensen hun overtuigingen heroverwegen. Maar zelfs dan, tenzij hun geloof diep geworteld is in God en Zijn Woord, zullen de schok en de tijdelijke solidariteit niet lang duren. Kort nadat er vuur uit de hemel was neergedaald op de berg Karmel om te bewijzen dat “de HEER God is!” (1 Koningen 18:39), viel Israël al snel terug in afgoderij. Uiteindelijk verloren ze hun status als onafhankelijke natie en begon wat Jezus later “de tijden van de heidenen” noemde (Lucas 21:24). Ik was aanwezig in de omgeving van New York tijdens 9/11. Ik zag de torens van het World Trade Center de middag voordat ze instortten. Ik deelde in de schok en woede die het Amerikaanse volk voelde. En to...

Afgelopen donderdagavond (12 juni 2025) stond een jonge man, student aan de Sderot Yeshiva en gevechtspiloot bij de Israëlische luchtmacht, onder de choepa, op het punt om te trouwen met de liefde van zijn leven. Vlak voor de ceremonie begon, kreeg hij een dringend bericht van zijn commandant: “We hebben een missie vannacht. Maak je klaar om uit te rukken.” Hij vroeg of hij meteen moest komen. Het antwoord was kalm maar serieus:  “Trouw, dans, breng je bruid naar het huis van haar ouders. Bel ons daarna. We hebben vanavond alle gevechtspiloten nodig. We gaan Iraanse nucleaire installaties aanvallen.” De bruiloft ging door. Maar op de gastenlijst ontbraken plotseling een paar belangrijke gezichten:  Zijn collega-piloten, goede vrienden die van plan waren om op zijn huwelijk met hem te dansen, waren allemaal teruggeroepen naar de basis. Een voor een zegden ze af. De lucht riep. Er was geen huwelijksreis. Geen tijd voor feest. Alleen een stil afscheid, een uniform i...