TSUR TSINA

Jeruzalem, 4 april 2026/5786 Week 14 Goedemiddag beste familie en vrienden, Onze actieradius bestond deze week dus alleen maar uit bezoek aan de gemeente op zondagmorgen. Na afloop van de dienst stonden we op het punt om naar de auto te lopen toen het vooralarm klonk. Heel vaak gebeurt het dan er geen 'tseva adom ' volgt omdat de raket doorschiet naar de kuststrook. We wilden niet het risico lopen, dus gingen we met het groepje dat nog aanwezig was naar de schuilkelder van de kerk. De tien minuten dat je daar moet blijven wachten tot het bericht 'sein veilig' komt op de telefoon, werd gebruikt door te zingen en een potje tafeltennis te spelen. Mondhygiëniste – Wim op maandag – altijd spannend om met de auto op stap te gaan want je weet maar nooit wanneer Iran weer wat onze kant op stuurt. Normaal gesproken is de weg naar de tandarts erg druk met veel opstoppingen, maar vanwege de oorlog zijn de scholen gesloten (zoom les), mensen werken vanuit huis, en de komende...

Een Facebook post van Sarah Tuttle-Singer Is dat onweer of een raket?  Dit is nu een volkomen legitieme vraag die ik mezelf stel, net als een normaal mens met een normaal leven. Niet: „Heb ik nog melk?“ Niet: „Heb ik die e-mail beantwoord?“ Nee. „Is dat onweer of een raket?“ Het probleem is dat ze… op elkaar lijken. Een doffe dreun. Een rollende echo. Een soort schraapgeluid, alsof God op het punt staat iets aan te kondigen, maar zich dan bedenkt. De eerste keer dat het gebeurde, verstijfde ik. Hield mijn adem in. Maakte de mentale checklist: Sirenes? Nee. WhatsApp die explodeert? Nog niet. Kind slaapt? Ja. Oké. Oké. Misschien is het gewoon onweer. De tweede keer keek ik op de weer-app.    Regen. Oké. De derde keer stuurde ik een vriendin een berichtje: “Onweer of raket?” Ze antwoordde: “Lol, geen idee” Dat is precies het niveau van nationale paraatheid waarop ik had gehoopt. Nu heb ik een systeem ontwikkeld. Boem + sirene = raket Boem – sirene = ??? Boem + WhatsApp + vri...

Jeruzalem, 14 maart 2026/5786 week 11, Goedenavond beste familie en vrienden, Jullie zullen wel begrijpen dat we deze week ook weer elke dag rekening moesten houden dat er raket(ten) uit Iran zouden komen! Vanmiddag maakte Petra mij wakker uit een hele diepe slaap en begonnen even later de sirenes te loeien en al gauw hoorden we de knallen van het afweergeschut op de berg Herzl.  Voor ons de eerste keer vandaag (gisteravond om 23.30 uur ook een keer) maar in het noorden is het bijna constant – die arme mensen doen bijna geen oog dicht. Wij kunnen het allemaal goed behappen, maar zijn gezegend met een eigen veilige kamer en dat we niet in het noorden of aan de kust, Tel Aviv e.d. wonen. Daar is het vreselijk en zitten miljoenen mensen om de haveklap in publieke schuilkelders, waar de gemoederen soms hoog oplopen. Kan ook niet anders, met die voortdurende stress en slaapgebrek. Maar ondanks het feit dat er weinig gebeurt in Jeruzalem, maakt de voortdurende dreiging, het verdriet ...

Jeruzalem, 7 maart 2026/5786 week 10, Goedenavond beste familie en vrienden, De eerste week van Iraan oorlog II is alweer achter de rug! Op 1 maart zaten we al snel in onze mamad, veilige kamer.  Deze week moesten we opnieuw regelmatig gebruikmaken van onze veilige kamer en dat op allerlei uren van de dag maar we zijn gezegend dat we in Jeruzalem wonen en niet in het centrum, het zuiden of het noorden.  Dick en Margriet en Dennis bleven 'gewoon' naar Hineni gaan omdat daar wel maaltijden uitgegeven werden. De tram reedt niet, dus moesten ze met de bus. Best spannend, omdat je nooit weet wanneer er weer een luchtalarm afgaat. Ze hebben ook daar verschillende keren in de parkeergarage gezeten met mensen van de straat of personeel uit het kantoorgebouw. Dick en Benjamin Philip in Purim stemming.  Omdat het ook Poerim was had Petra de dozen met Poerim spullen bij de hand en konden we ondanks de spannende momenten toch even lol met elkaar hebben, wat je niet al kan doen me...

WAARSCHUWING:  Het volgende satirische stukje, geschreven door  Sarah Tuttle-Singer op Facebook, is zo herkenbaar voor degenen die in Israël wonen of momenteel verblijven. ************* We hadden een rustige nacht in Jeruzalem. Wat, eerlijk gezegd, verdacht aanvoelde. Dus natuurlijk raakte ik in paniek. Ik bleef laat op om te wachten op een bericht van Iran. Met ‘bericht’ bedoel ik 'contact opnemen' en raketten sturen. Mijn lichaam was gespannen als een veer. Ik wilde niet in slaap vallen en wakker geschud worden door sirenes, dus, zoals een emotioneel gereguleerde volwassen vrouw met een veilige hechtingsstijl, lag ik in bed en ververste ik elke 12 seconden Home Front Command en The Times of Israel. Heel normaal gedrag. Dit voelt precies alsof je wacht tot een toxische relatie contact met je opneemt. Zoals: Waarom heeft Iran sinds vanmiddag nog niets geschreven??? Ik bedoel, we hebben gisteravond samen doorgebracht. En vanochtend. Heel intens. Veel law...

  Jeruzalem, 21 juni 2025/5785 Week 25 Goedemiddag beste familie en vrienden. Vandaag begon ik heel wat vroeger met het weekbericht omdat, gezien de huidige situatie, het niet verstandig is om Nadia op te halen. Als het luchtalarm afgaat hebben we maar 1.5 minuut om een veilig heenkomen te zoeken! Ons weekschema was dus totaal anders dan anders. Op zondag hadden we dus geen dienst in de Jerusalem Baptist Church maar dat is nu bijgesteld en morgen mogen we in principe met 30 mensen bij elkaar komen. Al N. onze voorganger, wist afgelopen zondag toch nog met 12 mensen bij elkaar te komen in zijn huis en we kregen voor woensdagmiddag toestemming om de bidstond in ons kerkgebouw te houden. Al N. heeft begin juli allerlei samenkomsten in de USA i.v.m. hun tweejaarlijkse verlof, en dat wordt een uitdaging om weg te komen. Datzelfde probleem hebben Jan en Marian den O. ook; ze zouden afgelopen dinsdag al vertrokken zijn maar moesten met duizenden anderen pas op de plaats maken omda...