Weekbericht 21 juni 2025

 

Jeruzalem, 21 juni 2025/5785 Week 25

Goedemiddag beste familie en vrienden.

Vandaag begon ik heel wat vroeger met het weekbericht omdat, gezien de huidige situatie, het niet verstandig is om Nadia op te halen. Als het luchtalarm afgaat hebben we maar 1.5 minuut om een veilig heenkomen te zoeken!

Ons weekschema was dus totaal anders dan anders. Op zondag hadden we dus geen dienst in de Jerusalem Baptist Church maar dat is nu bijgesteld en morgen mogen we in principe met 30 mensen bij elkaar komen. Al N. onze voorganger, wist afgelopen zondag toch nog met 12 mensen bij elkaar te komen in zijn huis en we kregen voor woensdagmiddag toestemming om de bidstond in ons kerkgebouw te houden. Al N. heeft begin juli allerlei samenkomsten in de USA i.v.m. hun tweejaarlijkse verlof, en dat wordt een uitdaging om weg te komen.

Datzelfde probleem hebben Jan en Marian den O. ook; ze zouden afgelopen dinsdag al vertrokken zijn maar moesten met duizenden anderen pas op de plaats maken omdat er geen vluchten waren. Ze staan wel op de ElAl lijst.

Twee vriendinnen zouden op 17 juni voor 10 dagen naar Israël komen maar hun vlucht werd uiteraard geannuleerd. Officieel beginnen vanaf maandag aanstaande de vluchten naar het buitenland op gang te komen maar dat gaat dan op afroep en met mondjesmaat. Begrijpelijk, omdat Ben Gurion Airport en de kuststrook vaak onder vuur licht.

De vluchten (en boten) die aankomen met dolgelukkige, gestrande Israëliërs, lossen hun vracht en vertrekken meteen weer. Een cruiseschip bracht 2.000 Israëli's naar huis als onderdeel van Operatie “Veilige Terugkeer”.

Ongeveer 100.000 Israëli's waren in het buitenland gestrand toen de oorlog met Iran begon en de luchthaven Ben-Gurion werd gesloten. In tijden van crisis rennen Israëli's naar het vuur.

De komende week zouden Dick en Margriet B. op donderdag de 26^e vertrekken, maar ook dat is nog onzeker of die vlucht doorgaat.

Onze ochtenden waren meestal wel rustig en konden Jan en Marian gaan proclameren, niet in de Oude Stad maar op Mt. Herzl. 

Dick en Margriet gaan 's morgens met de taxi naar Hineni. Op een ochtend was er niemand in het restaurant maar bleek iedereen in de schuilkelder te zitten... 

Als ze energie hebben gaan ze na het werk nog even de stad in. 

Donderdag gingen ze na het 'werk' even naar de Oude Stad. Tot een paar dagen geleden waren alle stadspoorten GESLOTEN - dat hebben we nog nooit meegemaakt. Alleen bewoners mochten de Oude Stad in. Vrijdag lazen we in de krant dat het was omdat er veel te weinig veilige ruimten zijn, en helemaal niet als er ook nog zo'n 10.000 extra mensen in en uit lopen, o.a. om bij de Westelijke Muur te gaan bidden. De Jaffa Gate was ook dicht. De foto stickers zijn van overleden soldaten. Je ziet ze overal – opdat de namen van deze jonge mannen, die hun leven voor onze vrijheid hebben gegeven, niet vergeten mag worden! Gelukkig was Coffeeshop Touma, Armenian Patriarchstreet 73, wel open en konden ze de Armeense eigenaar, die vroeger bij de Christ Church coffeeshop stond, bemoedigen. Het pandje zit net voorbij Christ Church, tegenover het politieburo.

Wij hebben thuis genoeg dingen om handen. De airco in het kantoor van Petra annex privé zithoek werd te oud, een nieuwe was besteld en die kwam al heel gauw en kon dinsdag geïnstalleerd worden, wow wat een verschil. Gelukkig mocht het in afbetalingen betaald worden want het was een hele hap geld... 

Op woensdag 18 juni konden we weer even stilstaan bij het feit dat we 36 jaar geleden bepakt en bezakt op Ben Gurion aankwamen om aan het Israël avontuur te beginnen. De Heere heeft die stap in het geloof bevestigd, een avontuur bleef het: ICEJ, pleegouders van vier gehandicapte kinderen en een gastenhuis maar ook semi-kosters, penningmeester en onze beider schrijfbediening!

We mogen nu al sinds 2001 in dit mooie huis in Ramat Denia wonen. Zelfs de ingebouwde veilige kamer komt nu optimaal van pas in deze oorlog want elke dag, en vaak ook 's nachts, hebben we daar met ons allen wel een of meerdere keren gezeten. Daar moeten we blijven totdat het bericht op de telefoon komt dat we de veilige kamer mogen verlaten. Heel vaak horen we zware boemen in de buurt van het afweergeschut. Het is ook leuk om te zien dat onze poezen vaak alle drie bij ons in de veilige kamer komen.

"Maar de HEERE zal overdag Zijn goedertierenheid gebieden; 's nachts zal Zijn lied bij mij zijn, een gebed tot de God van mijn leven." Psalm 42: 8 HSV

Gisteravond hadden we weer onze gebruikelijke Sabbatsmaaltijd. Nu waren we nog met ons zessen en of we volgende week weer met ons zessen zijn hangt dus af of Jan en Marian, Dick en Margriet kunnen vertrekken. De Heere weet het. Onze dierbare gasten zijn er 'rustig' onder en wij zijn heel erg dankbaar dat ze bij ons zijn! We hebben het goed samen. Tijdens de koffie en aan tafel praten veel over de situatie; maken ons boos over wat er in NL gaande is. En hebben ook heel veel plezier met elkaar! Ps. 133 in actie!

"Zie, hoe goed en hoe lieflijk is het dat broeders [en zusters!] ook eensgezind samenwonen…. Want daar gebiedt de HEERE de zegen en het leven tot in eeuwigheid."

Hartelijke groeten, Wim en Petra

********************************

Nog een paar stukjes met bijzondere gedachten die we met jullie willen delen, omdat ze precies verwoorden wat ook wij ervaren. En laat zien hoe de Heere God aan het werk is onder de Israëlische bevolking.

Uit Shira Lankin Sheps's FaceBook post

In mijn familie zeggen we altijd dat we hier leven van nissiem (wonderen). Vandaag is zo'n dag.

We begonnen met raketten midden in de nacht en een vroege ochtend die ons wakker schudde, te veel raketten, voltreffers, en terwijl we in de schuilkelder zaten, hoorden we dat het Soroka-ziekenhuis in Be'er Sheva was geraakt.

Terwijl de schuilkelder om ons heen schudde door wat er ook gebeurde in Jeruzalem, zagen we die gruwelijke beelden van de rookwolk boven het ziekenhuis. We hadden geen idee wie of wat er binnen was geraakt, maar we voelden ons meteen misselijk worden.

Toen ik vanochtend sociale media opende, zag ik zoveel verontwaardiging. Terecht verontwaardiging. Omdat we weten hoe de wereld denkt over dubbele moraal en hoe de wereld denkt over een dode jood.

Mensen vroegen: “Waar is de verontwaardiging van de wereld??” En natuurlijk hadden ze gelijk. Ik heb zoveel berichten gezien waarin het aanvallen van burgers, Israëlische burgers, werd gerechtvaardigd.

Maar dat is niet waar ik de hele dag aan heb gedacht.

Ik weet hoe de wereld over ons denkt.

Dat is niets nieuws.

Wat mij meer interesseert, is wat hier gebeurt.

Tussen ons en de hemel.

Moshe Bar Siman-Tov, de directeur-generaal van het ministerie van Volksgezondheid, besloot dat de chirurgische afdeling op de derde verdieping van het Soroka-ziekenhuis te kwetsbaar was en deze gisteren heeft geëvacueerd. Zomaar.

En vandaag werd het ziekenhuis rechtstreeks geraakt, waarbij honderden mensen hadden kunnen omkomen.

Luister. We hebben slimme mensen onder ons. We beschikken over ongelooflijke inlichtingen en strategieën, en we doen er alles aan om elkaar in leven te houden.

Maar ondanks al onze militaire successen en momenten als deze, kan ik niet anders dan onder de indruk zijn van de openlijke wonderen die we dagelijks zien.

De verdieping is ontruimd???

GOD HEEFT DE CONTROLE.

Hij heeft een masterplan.

Het is niet gemakkelijk om op de eerste rij te zitten in het pre-messiaanse tijdperk. Het is angstaanjagend, uitputtend en stressvol.

Maar oh mijn God.

Zoals mijn vader zegt: “Als je in Israël bent, zijn gebeden een directe verbinding.”

Ik heb me de hele dag uitgeput, geschokt en verward gevoeld.

Ik concentreer me gewoon op dat ene gevoel: God heeft de controle.

Deze oorlog is geen grap. Ik heb vrienden die hun huis zijn kwijtgeraakt door Iraanse raketten. Er zijn mensen omgekomen. Gezinnen zijn verscheurd. Er zijn gewonden.

Maar ik weet niet hoe ik het anders moet zeggen. We leven in een wonder.

God, blijf ons beschermen en verdedigen.

Geef ons tekenen en signalen dat U bij ons bent.

Genees de gebroken harten en de gewonde lichamen.

Breng ons en al onze buren eeuwige vrede en voorspoed.

En breng de definitieve verlossing, waarin we geen verdriet meer kennen.

Am Yisrael Chai.

************************* 

Uit Leah Zakh Aharoni's Facebook post

Ze zeggen dat wanneer er oorlog uitbreekt, mensen vluchten.

Maar in Israël? Wij komen naar huis.

Veel mensen vragen zich af wat voor gekke mensen we wel niet zijn om naar een land te vliegen dat aangevallen werd, in plaats van ergens veilig te blijven. Het is een van de meest verbijsterende realiteiten van dit land.

Als er raketten neerkomen, als er midden in de nacht sirenes loeien, als internationale luchtvaartmaatschappijen vluchten annuleren, rennen Israëli's in het buitenland niet weg. Ze stappen in het vliegtuig om terug te keren.

Terug naar de enige plek die echt hun thuis is.

Terug naar hun volk.

Terug naar hun lot.

Naar schatting zitten op dit moment ongeveer 100.000 Israëli's vast in het buitenland. En omdat er geen vliegtuigen zijn, betalen ze duizenden dollars om naar Cyprus of Griekenland te komen en daar een boot te nemen, of om naar de Sinaï of Jordanië te vliegen en de reis over land te maken (en ja, onze veiligheidsdiensten raden de laatste route af). Dit alles voor het twijfelachtige voorrecht om in een schuilkelder te zitten. 

Buurtbewoners in een gezamelijke schuilkelder, en als die niet meer te halen valt (binnen de 30 seconden of 1.5 minuten) dan wacht men in het trappenhuis. 

In Tel Aviv en omstreken slapen mensen in parkeergarages en metro stations

En het zijn niet alleen Israëli's.

Onze vijanden gebruiken het woord ‘zionist’ als een soort scheldwoord! Maar dat is letterlijk wie we zijn!

Al 2000 jaar bidden de Joden drie keer per dag om terug te keren naar Zion, plus in de zegeningen die ze uitspreken na bijna elke maaltijd, elke keer dat we een stuk brood, een koekje of een druif in hun mond stoppen.

Bijna elk gebed dat ze uitspreken bevat een verzoek om terug te keren naar Zion.

Op veel plaatsen in de Tenach wordt Zion afgebeeld als een moeder. Ze is ontroostbaar als haar kinderen weg zijn en troost hen als ze terugkomen.

Wij zijn een familie en dit is ons thuis. En als er een tragedie toeslaat, als het moeilijk wordt, komen families bij elkaar in hun huis om elkaar te steunen en er samen doorheen te komen.

Thuis, familie, dat geeft je een gevoel van veiligheid. Je bent geen zandkorrel die ronddrijft. Je bent precies waar je hoort te zijn. En dat is geruststellend.

Hoe vreemd het ook klinkt, ik hoor Israëli's altijd zeggen dat ze zich in tijden van oorlog veiliger en rustiger voelen hier dan wanneer ze het vanuit het buitenland op tv zien.

Daarom keren Israëli's in tijden van gevaar terug naar Israël. Om bij hun familie te zijn, letterlijk en figuurlijk, en om zich veilig te voelen op eigen bodem. En op een mystiek niveau biedt dit land ons echt troost en een gevoel van veiligheid, zoals alleen een moeder dat kan.

Hieronder nog een steengoede video!