TSUR TSINA

Jeruzalem, 4 april 2026/5786 Week 14 Goedemiddag beste familie en vrienden, Onze actieradius bestond deze week dus alleen maar uit bezoek aan de gemeente op zondagmorgen. Na afloop van de dienst stonden we op het punt om naar de auto te lopen toen het vooralarm klonk. Heel vaak gebeurt het dan er geen 'tseva adom ' volgt omdat de raket doorschiet naar de kuststrook. We wilden niet het risico lopen, dus gingen we met het groepje dat nog aanwezig was naar de schuilkelder van de kerk. De tien minuten dat je daar moet blijven wachten tot het bericht 'sein veilig' komt op de telefoon, werd gebruikt door te zingen en een potje tafeltennis te spelen. Mondhygiëniste – Wim op maandag – altijd spannend om met de auto op stap te gaan want je weet maar nooit wanneer Iran weer wat onze kant op stuurt. Normaal gesproken is de weg naar de tandarts erg druk met veel opstoppingen, maar vanwege de oorlog zijn de scholen gesloten (zoom les), mensen werken vanuit huis, en de komende...

Jeruzalem, 28 maart 2026/5786 Week 13. Goedemiddag/avond beste familie en vrienden,   Het is vandaag een zonnige dag maar regen is weer in aantocht. We hadden heel veel regen deze week. En hagel. En koud. En sneeuw op de Hermon. En onweer. Petra vroeg zich af of het raketten waren, maar nee, het was 'maar' onweer.  We moeten dus nog steeds kassie aan doen qua activiteiten buitenshuis. Boodschappen doen is geen probleem want onze winkels zijn vlakbij. Zo jammer, want het voorjaar is Israel is zo mooi, maar wandelingen maken zit er voorlopig nog niet in! de natuur stoort zich niet aan de oorlog  We drinken tweemaal per dag koffie van versgemalen bonen.  De bonen van Douwe Egberts zijn het best, maar hier niet te krijgen. Lavazza bonen zijn gelukkig hier makkelijk te bestellen. Petra vond onlangs een nieuwe soort van Lavazza, “prima crema” en die komt nu dicht in de buurt van Douwe Egberts.  Dat is dus extra genieten van een heerlijk bakkie cappucino! ...

Een Facebook post van Sarah Tuttle-Singer Is dat onweer of een raket?  Dit is nu een volkomen legitieme vraag die ik mezelf stel, net als een normaal mens met een normaal leven. Niet: „Heb ik nog melk?“ Niet: „Heb ik die e-mail beantwoord?“ Nee. „Is dat onweer of een raket?“ Het probleem is dat ze… op elkaar lijken. Een doffe dreun. Een rollende echo. Een soort schraapgeluid, alsof God op het punt staat iets aan te kondigen, maar zich dan bedenkt. De eerste keer dat het gebeurde, verstijfde ik. Hield mijn adem in. Maakte de mentale checklist: Sirenes? Nee. WhatsApp die explodeert? Nog niet. Kind slaapt? Ja. Oké. Oké. Misschien is het gewoon onweer. De tweede keer keek ik op de weer-app.    Regen. Oké. De derde keer stuurde ik een vriendin een berichtje: “Onweer of raket?” Ze antwoordde: “Lol, geen idee” Dat is precies het niveau van nationale paraatheid waarop ik had gehoopt. Nu heb ik een systeem ontwikkeld. Boem + sirene = raket Boem – sirene = ??? Boem + WhatsApp + vri...

De lepel als overlevingsmechanisme –  Sarah Tuttle-Singer op FB   23 maart , 2026 illustratieve foto Het is zo’n moment in de strijd waarop ik staand in de keuken een halve bak ijs heb leeggegeten en me niet eens kan herinneren dat ik besloot om hem open te maken. De lepel is een overlevingsmechanisme. De vriezer biedt emotionele steun. Ik houd mezelf voor dat het gewoon suiker is. Gewoon calorieën. Gewoon iets kouds en zoets in een wereld die veel te heet aanvoelt. Maar het is niet alleen dat. Het is de adrenaline die nergens heen kan. De sirenes die nog steeds nagalmen, zelfs als het stil is. De manier waarop je lichaam vergeet hoe het tot rust moet komen, dus zoekt het naar iets, wat dan ook, om de scherpe kantjes eraf te halen. Dus ja, ik eet ijs alsof het mijn bestaansreden is Alsof ik in mijn eentje verantwoordelijk ben voor het in leven houden van de zuivelindustrie in oorlogstijd. Alsof ik, als ik maar tot op de bodem van deze bak kom, ook tot de bode...

Golan hoogte met de Hermon op de achtergrond Jeruzalem, 21 maart 2026/5786 week 12 Goedemiddag beste familie en vrienden, Ons leven hier in Jeruzalem is tijdens deze oorlog met Iran een stuk 'eenvoudiger' dan in vele gebieden van Israël waar men heel vaak naar de schuilkelder moet. Wij hebben niet de zorgen voor (gehandicapte) kinderen, of bejaarde ouders, die soms trap op, trap af moeten om in veiligheid te komen omdat ze geen veilige kamer in hun flat hebben. Toch houden we terdege rekening met onze dagelijkse gang van zaken met het gegeven dat er waarschuwing komt. We zijn dus meer aan huis gebonden maar als het noodzakelijk is dan doen we wat er gedaan moet worden. Het volgende stukje is geschreven door Shiran Lankin en stond op Facebook. "Ik denk dat we hier in centraal Israël sinds vanochtend [eergisteren] al bij 4 of 5 sirenes zitten. Dus nee, het neemt niet af. Het wordt eigenlijk moeilijk om nog iets gedaan te krijgen. Koken voor de sabbat? Sirene....