TSUR TSINA

Een Facebook post van Sarah Tuttle-Singer Is dat onweer of een raket?  Dit is nu een volkomen legitieme vraag die ik mezelf stel, net als een normaal mens met een normaal leven. Niet: „Heb ik nog melk?“ Niet: „Heb ik die e-mail beantwoord?“ Nee. „Is dat onweer of een raket?“ Het probleem is dat ze… op elkaar lijken. Een doffe dreun. Een rollende echo. Een soort schraapgeluid, alsof God op het punt staat iets aan te kondigen, maar zich dan bedenkt. De eerste keer dat het gebeurde, verstijfde ik. Hield mijn adem in. Maakte de mentale checklist: Sirenes? Nee. WhatsApp die explodeert? Nog niet. Kind slaapt? Ja. Oké. Oké. Misschien is het gewoon onweer. De tweede keer keek ik op de weer-app.    Regen. Oké. De derde keer stuurde ik een vriendin een berichtje: “Onweer of raket?” Ze antwoordde: “Lol, geen idee” Dat is precies het niveau van nationale paraatheid waarop ik had gehoopt. Nu heb ik een systeem ontwikkeld. Boem + sirene = raket Boem – sirene = ??? Boem + WhatsApp + vri...

De lepel als overlevingsmechanisme –  Sarah Tuttle-Singer op FB   23 maart , 2026 illustratieve foto Het is zo’n moment in de strijd waarop ik staand in de keuken een halve bak ijs heb leeggegeten en me niet eens kan herinneren dat ik besloot om hem open te maken. De lepel is een overlevingsmechanisme. De vriezer biedt emotionele steun. Ik houd mezelf voor dat het gewoon suiker is. Gewoon calorieën. Gewoon iets kouds en zoets in een wereld die veel te heet aanvoelt. Maar het is niet alleen dat. Het is de adrenaline die nergens heen kan. De sirenes die nog steeds nagalmen, zelfs als het stil is. De manier waarop je lichaam vergeet hoe het tot rust moet komen, dus zoekt het naar iets, wat dan ook, om de scherpe kantjes eraf te halen. Dus ja, ik eet ijs alsof het mijn bestaansreden is Alsof ik in mijn eentje verantwoordelijk ben voor het in leven houden van de zuivelindustrie in oorlogstijd. Alsof ik, als ik maar tot op de bodem van deze bak kom, ook tot de bode...

Golan hoogte met de Hermon op de achtergrond Jeruzalem, 21 maart 2026/5786 week 12 Goedemiddag beste familie en vrienden, Ons leven hier in Jeruzalem is tijdens deze oorlog met Iran een stuk 'eenvoudiger' dan in vele gebieden van Israël waar men heel vaak naar de schuilkelder moet. Wij hebben niet de zorgen voor (gehandicapte) kinderen, of bejaarde ouders, die soms trap op, trap af moeten om in veiligheid te komen omdat ze geen veilige kamer in hun flat hebben. Toch houden we terdege rekening met onze dagelijkse gang van zaken met het gegeven dat er waarschuwing komt. We zijn dus meer aan huis gebonden maar als het noodzakelijk is dan doen we wat er gedaan moet worden. Het volgende stukje is geschreven door Shiran Lankin en stond op Facebook. "Ik denk dat we hier in centraal Israël sinds vanochtend [eergisteren] al bij 4 of 5 sirenes zitten. Dus nee, het neemt niet af. Het wordt eigenlijk moeilijk om nog iets gedaan te krijgen. Koken voor de sabbat? Sirene....

Facebook artikel van Sarah Tuttle-Singer – 18 maart 2026 Het spijt me als ik je niet heb teruggebeld.  Of de huur op tijd te betalen. Of je verjaardag te onthouden. De tijd verloopt niet meer zoals vroeger. Hij valt uiteen in voor en na, sirene en stilte, impact en nasleep. Wat mij betreft is het nog steeds 27 februari, op een goede dag. [De 2e Iran oorlog begon op de 28e] Een dag die zweeft in de fragiele illusie dat alles grotendeels in orde is, dat de wereld nog steeds draait op kalenders en herinneringen en boodschappen doen.  7 oktober op een slechte dag.  Een dag die niet eindigt. Een dag die in alles sijpelt, in de koffie, in de lucht, in de manier waarop we onze telefoons checken en de lucht afspeuren en afstand niet in kilometers meten maar in seconden tot een schuilplaats en nieuwsmeldingen. Leven in een actief oorlogsgebied doet iets precies en wreed met de tijd.  Ze gaat niet zomaar voorbij.  Ze draait in een lus. Ze vervormt. H...

  door Moshe Kempinski - FB post 17 maart 2026    Welk verband zou er kunnen bestaan tussen de Bijbelse halve sjekel en de strijd die woedt op sociale media? De halve sjekel ( machatzit hashekel) was een verplichte jaarlijkse belasting van een zilveren munt die werd geheven van elke joodse man van 20 jaar en ouder ten tijde van de Tempel in Jeruzalem. Het geld dat met die “belasting” werd opgehaald, werd gebruikt om het werk in de Tempel in stand te houden. Toch werd het ook gezien als een manier om te bidden voor en te verlangen naar de genade van Hashem voor elk individueel gezin. Dat gebed kwam voort uit iemands betrokkenheid bij het gebed en de werken van Gods Huis. Wat het nog indrukwekkender maakte, was dat het voor iedereen gelijk was.  “De rijke zal niet meer geven, en de arme zal niet minder geven dan een halve sjekel” (Exodus 30:15). De diepere betekenis was dat we allemaal, ongeacht onze status of fysieke situatie, gelijk zijn voor onze S...