TSUR TSINA

Jeruzalem, 20 september 2025/5785 Week 38 Goedenavond beste familie en vrienden, Op zondagmorgen was de dienst weer even anders dan anders. Onze vaste pianist is drie weken in Amerika en nu konden Elizabeth, Paul, Sophia en Emily Martinez meehelpen met het muziekteam. Elizabeth speelde op de elektrische piano, Paul – gitaar en zijn zusters viool. Ze zongen ook nog samen een lied. Het ging fantastisch. Omdat het muziekteam groter wordt, moeten we nu ook meer microfoons, muziekstandaarden en kabels aanschaffen. Petra nam die taak op zich en op donderdag gingen we naar het centrum om die inkopen te doen. Petra naar de muziekwinkel en ik moest even naar het postkantoor en de geldwisselaar. Op woensdag kwam Judy K. op Dreamliner vleugels aanvliegen uit Nederland. Ze is een regelmatige Israël bezoekster die al heel wat keren bij ons heeft gelogeerd. Nu zijn alle kamers weer bezet. Op vrijdagmorgen moest ik voor controle naar de tandarts. Hij was te vrede maar ontdekte wel door de fot...

Erev (voor) Sjabbat, Parasja (wekelijkse Torahlezing) Nitzavim   De naam van de parasja, “Nitzavim”, betekent “Staande” en komt voor in Deuteronomium 29:9 . Deze Parasja bevat enkele van de meest fundamentele principes van het joodse geloof: De eenheid van Israël:  “Jullie staan vandaag allemaal voor de Heer, jullie God: jullie hoofden, jullie stammen, jullie oudsten, jullie leiders en alle Israëlieten; jullie jongeren, jullie vrouwen, de vreemdeling in jullie poort; van jullie houthakkers tot jullie waterdragers.” De toekomstige verlossing:  Mozes waarschuwt voor de ballingschap en verwoesting van het Land die het gevolg zullen zijn als Israël de wetten van G ‑ d verlaat, maar vervolgens profeteert hij dat uiteindelijk "jullie zullen terugkeren naar de Heer, jullie G ‑ d . . . Als uw ballingen zich aan het einde van de hemel bevinden, zal de Heer, uw God, u van daar verzamelen ... en u naar het land brengen dat uw vaderen in bezit hadden.“ De bruikbaarheid van de T...

Vertaling van een Facebook post van Moshe Kempinski (Shorashim)  Torah Portie “B esjalach ” - Exodus 13:17-17:16 Wachten op het aanbreken van de zon kan een frustrerende en deprimerende ervaring zijn. De duisternis kan een koude, dreigende realiteit lijken. Wachten op die eerste zonnestralen die soms net buiten bereik lijken te liggen. De klassieke klaagzang “ Ad Matai - Tot Wanneer?” is al duizenden jaren te horen in deze ballingschap. Toch werd het voor het eerst gehoord in Egypte:  “Dus Mosjé en Aäron kwamen naar Farao en zeiden tegen hem: 'Zo zei Hasjem , de G-d van de Hebreeën: Hoe lang ( AD MATAI ) totdat je je voor Mij vernedert? Laat Mijn volk gaan en zij zullen Mij aanbidden.'"(Exodus 10:3) Deze klagende kreet van " Ad Matai ?" weerklinkt soms in de levens van een natie, net zoals het soms in de levens van individuen doet. AD MATAI (tot wanneer?) is de roep die gehoord wordt van het hele Joodse volk in Israël en in de hele wereld en onder hen...

We hebben onze zoon Binyamin niet begraven,  we hebben hem geplant.  Jennifer Airley De diepgewortelde lessen die ik heb geleerd over bomen, het Joodse volk en de lange, veerkrachtige weg van de Joodse geschiedenis, op Tu B'Shvat In mijn straat staat een granaatappelboom die op de meest onverwachte manier is gegroeid. Een vrucht van iemands boom in zijn privétuin in de buurt viel op de openbare ruimte, verteerde en ontsproot. Na verloop van tijd veranderde het van een zaailing in een volwassen boom die nu zijn eigen vruchten produceert. De kans dat dit zou gebeuren was klein, maar toch bloeide het. Niets in het leven is toeval. Niet voor de bomen en ook niet in ons eigen leven. Een boom leert ons geduld, doorzettingsvermogen, veerkracht en geloof. Zijn vruchten verschijnen niet onmiddellijk en zijn succes is niet gegarandeerd. Hij groeit langzaam en gestaag. Zal hij zoete, sappige vruchten dragen of zal hij onvruchtbaar blijven? Zal hij strenge of extreme temperaturen o...

door Sarah Tuttle-Singer  Times of Israel Hier is iets wat je moet begrijpen over Israëli's: Hoewel we een van de sterkste legers ter wereld hebben, hebben we nog nooit een dag van vrede gekend sinds ons ontstaan, en die angst is echt en doet iets met ons. En voor degenen die zeggen dat “Israël geen echte veiligheidszorgen heeft”, zeg eens: heb je ooit tijdens een kop koffie met een Israëlische gezeten en haar gevraagd hoe het is om onder raketbeschietingen te leven, of met de knagende angst dat je opgeblazen of in je rug gestoken wordt, of als een lappenpop door de lucht geslingerd wordt met de brute impact van een auto die doelbewust op je inrijdt? Heb je in de ogen gekeken van een Nova overlevende die zich net als in de Holocaust onder een stapel lichamen verstopte - die zich verstopte onder de stank van bloed en verbrand vlees en urine, alleen maar om te overleven?  Heb je in de ogen gekeken van de moeders en vaders van gijzelaars in terreurtunnels, de ouders die weige...

Schrijfster Rivkah Lambert Adler geeft les aan volwassenen en woont in Israel. Dit is een artikel van haar blog: https://bataliyah.blogspot.com/   Mijn brein op dag 16 van oorlog Ik heb bevroren broccoli nodig en ik zou tien hoofdstukken van Tehillim (Psalmen) moeten zeggen. De wasmand loopt over en de beelden van verbrande lichamen die ik per ongeluk op sociale media zag, zijn in mijn netvlies gebrand. Onze veilige kamer moet aangevuld worden met flessenwater en niet-bederfelijk voedsel en hoe zal het leven veranderen als Moshiach (de Messiaanse Verlosser) komt? Ik leer meer Thora dan ooit tevoren en misschien kan ik deze week op donderdagmiddag challah-rollen maken voor chayalim (soldaten). We hebben melk nodig en hoe zal ik reageren als een van de geïdentificeerde lichamen iemand is die ik persoonlijk ken? Ik moet een werkdeadline halen en als ik tijdens deze oorlog al kiddush Hashem (als Jood in het Land van Israël) sterf, wat zal mijn ziel dan ervaren? I...