VERLANGEN NAAR VREDE

door Sarah Tuttle-Singer  Times of Israel

Hier is iets wat je moet begrijpen over Israëli's: Hoewel we een van de sterkste legers ter wereld hebben, hebben we nog nooit een dag van vrede gekend sinds ons ontstaan, en die angst is echt en doet iets met ons.

En voor degenen die zeggen dat “Israël geen echte veiligheidszorgen heeft”, zeg eens: heb je ooit tijdens een kop koffie met een Israëlische gezeten en haar gevraagd hoe het is om onder raketbeschietingen te leven, of met de knagende angst dat je opgeblazen of in je rug gestoken wordt, of als een lappenpop door de lucht geslingerd wordt met de brute impact van een auto die doelbewust op je inrijdt?

Heb je in de ogen gekeken van een Nova
overlevende die zich net als in de Holocaust onder een stapel lichamen verstopte - die zich verstopte onder de stank van bloed en verbrand vlees en urine, alleen maar om te overleven? 

Heb je in de ogen gekeken van de moeders en vaders van gijzelaars in terreurtunnels, de ouders die weigeren de hoop op te geven en die het licht aan zullen houden tot hun baby's weer thuis zijn? Heb je in de ogen gekeken van de moeders en vaders van wie de baby's nooit meer thuiskomen?

Heb je gesproken met de families van de politieagenten en soldaten die op 7 oktober werden gedood aan de grens met Gaza, of met de kleinkinderen van de Russische gepensioneerden die op een dagje uit waren naar de Dode Zee en werden neergeschoten?

Heb je gekeken - echt gekeken - naar de gezichten van de familie Bibas?

Hoe zit het met de familie Haran die werd afgeslacht in het noorden van Israël - hoe zit het met de moeder - Smadar - de enige die het overleefde - die per ongeluk haar baby smoorde om haar stil te houden terwijl haar man en dochter werden neergeschoten en hun hersenen werden ingeslagen door Samir Kuntar?

Ben je ooit naar Har Nof gegaan - het is een rustige buurt in Jeruzalem met veel gezinnen, veel baby's - en aan de jonge rabbijn met vermoeide ogen gevraagd om de dag te beschrijven waarop terroristen de synagoge bestormden en echtgenoten en vaders en zonen afslachtten tijdens het gebed?

Heb je ooit gestikt in de rook van een zelfmoordaanslag, bloed en vlees en verkoolde botten geroken, je afgevraagd waarom je liefje nooit terugkwam van zijn werk, waarom zijn telefoon meteen op voicemail ging? 

Heb je ooit gezien hoe je kind je met grote, stralende ogen aankeek en vroeg: “Wanneer komt papa thuis?”, terwijl de woorden “Hij komt niet.” verloren gingen in die grote schreeuw die door je heen ging toen je de soldaten voor je deur zag staan met tranen in hun ogen.

Heb je er ooit twee keer over nagedacht om in een bus te stappen? Of ben je ooit in niemandsland uitgestapt omdat er een man instapt met een dikke jas aan op een warme lentedag? Word je elke ochtend wakker en kijk je voordat je iets doet, met één oog open, naar het nieuws en bel je de mensen van wie je het meest houdt, en in plaats van te vragen “Hé, hoe gaat het?” zeg je: “Waar ben je? Ben je veilig? Heb je het gehoord? Hoeveel doden?”

Heeft je kind de zomer doorgebracht in een schuilkelder? Heeft je kind nog steeds nachtmerries over raketten die door de lucht vliegen? Zorgt een laagfrequent geluid - een stofzuiger, een motorfiets, het gezoem van de wasmachine - ervoor dat je verwoed op zoek gaat naar schoenen en jassen om naar de schuilkelder te rennen, ook al is het deze keer niets omdat je te lang hebt doorgebracht waar het wel iets was?

Heb je de hemel zien exploderen toen Iran honderden drones en raketten op je afstuurde?

Heb je ooit door buurten gelopen en jezelf gehaat omdat je je buren niet vertrouwde? En terwijl je doorloopt omdat je gelooft in het goede in mensen, voel je je nog steeds kotsmisselijk als je hoort dat een 13-jarige jongen is neergestoken op precies dezelfde plek waar jij 24 uur eerder stond? Zit je met je vrienden te praten over de bijna-ongelukken? “Ik had in die bus moeten zitten, maar ik had een kater en sliep door mijn wekker heen.” “Ik had in de cafetaria van de Hebreeuwse Universiteit moeten zijn, maar ik moest plassen, dus in plaats daarvan was ik in de badkamer.”

Ben je ooit een soldaat geweest - een soldaat die nog steeds met een teddybeer slaapt (niet verder vertellen) samen met zijn geweer, een soldaat die van zijn land houdt, maar die zich verdrietig voelt wanneer hij ID's moet controleren en de oudere man met de keffiyeh eraan moet herinneren “je avondklok is om middernacht.” Die man zou zijn vader kunnen zijn. En hij zou willen dat het anders was. Maar het is zijn taak om dit land veilig te houden en zijn eigen vader werd vermoord omdat een andere soldaat bij een controlepost zijn werk niet deed en een zelfmoordterrorist erdoor kwam.

Wortels gaan diep door frustratie en door angst, door een geschiedenis waarin je het gevoel hebt dat je je eigen toekomst niet in de hand hebt omdat je boven dat open graf hebt gestaan, en ook al geloof je nog steeds in vrede, je kinderen kijken je aan, denken terug aan de nacht dat de terroristen kwamen en hun vader tot stof bliezen en zeggen: “Echt niet. Je bent zo naïef.”

Dus als je er nog bent en als je nog echt luistert, alsjeblieft: als je wilt dat er een rechtvaardige en vreedzame oplossing komt voor iedereen, als je wilt dat er een einde komt aan de bezetting en dat iedereen gelijk wordt behandeld, onthoud dit dan en begrijp waarom het voor ons niet eenvoudig is.

Het is cruciaal om te begrijpen dat onze geschiedenis als Joden in Israël verweven is met onverzettelijke angst en een niet aflatend verlangen naar rust.

Deze angst vormt ons, bepaalt onze beslissingen en drukt op ons hart. Toch
zoeken we pertinent naar manieren om ook het leven te omarmen. We gaan uit. We praten met vreemden. We blijven proberen ons licht te laten schijnen in een wereld waar de duisternis onverzettelijk kan aanvoelen.

Als je toegewijd bent aan een rechtvaardige en vreedzame toekomst voor iedereen, erken dan alsjeblieft dat de weg niet eenvoudig is. Onze pijn is diep, onze herinneringen zijn rauw en de littekens zijn maar al te echt. Maar als je bereid bent te luisteren, echt te luisteren, en te delen in de last van deze pijn, in het ondraaglijke gewicht ervan, dan kun je ons helpen de moedige en noodzakelijke stappen te zetten naar een toekomst waarin vrede niet slechts een verre droom is, maar een realiteit voor iedereen. Echt voor iedereen.

klik op de link voor een prachtig lied: One Day

 

Bron:

https://blogs.timesofisrael.com/if-you-want-a-true-peace-for-israelis-and-palestinians-you-need-to-know-this/