Leugens en manipulatie

In het weekend, toen ik met mijn hond aan het wandelen was met een lieve buurvrouw, begon ze me vragen te stellen over de oorlog in het Midden-Oosten. Haar woorden weerspiegelden wat zo velen elke dag horen: “genocide, hongersnood, bombardementen”. Ik vroeg haar voorzichtig: “Waar baseer je dit op?” Ze antwoordde: “Het nieuws natuurlijk. Ik begrijp niet waarom Israël dit doet.”

Op dat moment glimlachte ik – niet vanwege haar verwarring, maar omdat verwarring de eerste stap is naar het zoeken naar de waarheid. Als het verhaal niet klopt, komt dat misschien omdat je maar de helft te zien krijgt.

Dus vroeg ik haar: wat zie je precies op het nieuws? Ze zei: “Foto's van uitgehongerde kinderen, van families die wegkwijnen.”

En daar lag het probleem: ze wist niet dat die beelden al ontkracht waren. Ze wist niet dat het “uitgehongerde kind” jaren geleden in Jemen was gefotografeerd. Ze wist niet dat sommige beelden kinderen lieten zien die ziek waren, niet uitgehongerd, en dat hun beelden waren verdraaid tot propaganda. Ze wist niet dat er achter de schermen foto's waren gemaakt waarop te zien was hoe cameramensen foto's in scène zetten en mensen instructies gaven over waar ze moesten zitten, wanneer ze er hongerig uit moesten zien en wanneer ze moesten huilen. En ze wist zeker niet dat, nadat die beelden viraal waren gegaan, dezelfde media later hun fout toegaven – in kleine lettertjes, verborgen onder de koppen, waar niemand de correctie ooit zou zien.

Ik liet haar deze onthullingen zien. Eerst was ze geschokt, maar toen stelde ze de juiste vraag: “Als er echt massale hongersnood heerst in Gaza, waarom hebben ze dan nepfoto's nodig?”

Dat was het keerpunt. 

Want zodra je je afvraagt waarom leugens nodig zijn,
begin je de hele machinerie van manipulatie te zien.

En toch is de strijd nog moeilijker. Want als we het tegenovergestelde laten zien – de eindeloze konvooien van voedselwagens die Gaza binnenrijden, de magazijnen vol met voorraden – weigeren mensen dat te geloven. Ze zeggen: “Dat is nep.” Dus wordt de waarheid zelf afgedaan als propaganda, terwijl leugens als feiten worden geconsumeerd. We voeren niet alleen een oorlog met raketten, maar ook een oorlog met verhalen – en het is bijna onmogelijk om de waarheid te laten zien als de wereld de voorkeur geeft aan een nepverhaal.

Toen spraken we over wat het nieuws niet meer laat zien: 7 oktober. Ze had er nog nooit van gehoord. Ze vroeg: “Maar wat hebben de Palestijnen de Joden ooit aangedaan?” En toen ik het haar vertelde, twijfelde ze: “Maar ze zeggen dat dat ook nep was.” Ik had geen andere keuze dan haar mijn eigen foto's van die dag in Israël te laten zien. Pas toen geloofde ze het.

Haar schok werd nog groter toen ze hoorde dat de gijzelaars nog steeds niet thuis zijn. Ze had geen idee – ze waren uit de krantenkoppen verdwenen, begraven zoals 7 oktober zelf.

Ze wist ook niets van de geschiedenis: dat Gaza ooit deel uitmaakte van Egypte, Judea en Samaria ooit deel uitmaakten van Jordanië, Jordanië ooit Palestina heette. Ze wist niet dat Arabische landen hun deuren sloten voor Gazanen en hen het staatsburgerschap weigerden omdat ze weten welk geweld ze exporteren. Ze wist niet dat Israël al land had opgegeven – de hele Sinaï – voor vrede. En ze wist zeker niet dat de slogan “Van de rivier tot de zee” niet vrede betekent, maar een land zonder Joden.

Om het kader te verbreden, vroeg ik haar: waarom hoor je hier nooit iets over?

– In Soedan zijn meer dan een miljoen mensen ontheemd en tienduizenden gedood in een oorlog waar niemand tegen protesteert.

– In Jemen, hongersnood en bombardementen die Gaza in het niet doen verdwijnen.

– In Syrië, een half miljoen doden, minderheden zoals de Druzen verpletterd.

– In Congo, miljoenen doden in stilte.

– In heel Afrika en Azië, christenen afgeslacht en kerken in brand gestoken.

Haar ogen werden groot. “Waarom hebben ze het dan alleen over Gaza? Waarom liegen ze? Waarom wordt Israël apart genomen?”

En uiteindelijk de vraag die haar hart doorboorde: “Is het omdat je joods bent?”

Ze was geschokt toen ze hoorde dat er maar 15 miljoen joden in de wereld zijn, en slechts 100.000 in Australië. Geschokt, omdat de media haar hadden doen geloven dat joden een almachtig imperium waren. Geschokt, omdat ze plotseling de onevenredige haat zag voor wat het was: antisemitisme vermomd als “bezorgdheid om de mensheid”.

Toen onze wandeling ten einde liep, zei ze zachtjes: “Dank je wel. Ik wilde je dit al lang vragen, maar ik was bang je te beledigen omdat je mijn buurman bent en joods. Maar ik moest het echt weten.”

Ik zei haar: dit is precies wat we nodig hebben – meer eerlijke gesprekken. Geen woede, geen geschreeuw, geen slogans. Gesprekken tussen gewone mensen. Praat met elkaar. Stel vragen. Leer. Doe je eigen onderzoek. En als je iemand tegenkomt die haat toont tegen joden of Israël, schreeuw dan niet terug. Vraag hen waarom. Daag hen uit met dezelfde vragen die je mij vandaag hebt gesteld.

Dit gaf me hoop. 

Want wanneer gewone mensen vragen gaan stellen 

in plaats van krantenkoppen voor waar aan te nemen, 

beginnen leugens af te brokkelen.

Dus ik laat je achter met dit: 

• Blijf niet aan de oppervlakte. 
• Blijf niet bij de slogans. 
• Stel de vragen die het nieuws niet wil dat je stelt. 
• Zoek naar het volledige plaatje.

Alleen dan zal de waarheid zich openbaren.

 bron: 

https://www.facebook.com/photo?fbid=1499184854835595&set=a.112464803507614