Wachten in de nacht

Vertaling van een Facebook post van Moshe Kempinski (Shorashim) 

Torah Portie “Besjalach” - Exodus 13:17-17:16

Wachten op het aanbreken van de zon kan een frustrerende en deprimerende ervaring zijn. De duisternis kan een koude, dreigende realiteit lijken. Wachten op die eerste zonnestralen die soms net buiten bereik lijken te liggen. De klassieke klaagzang “Ad Matai - Tot Wanneer?” is al duizenden jaren te horen in deze ballingschap.

Toch werd het voor het eerst gehoord in Egypte: 

“Dus Mosjé en Aäron kwamen naar Farao en zeiden tegen hem: 'Zo zei Hasjem, de G-d van de Hebreeën: Hoe lang (AD MATAI) totdat je je voor Mij vernedert? Laat Mijn volk gaan en zij zullen Mij aanbidden.'"(Exodus 10:3)

Deze klagende kreet van "Ad Matai?" weerklinkt soms in de levens van een natie, net zoals het soms in de levens van individuen doet.

AD MATAI (tot wanneer?) is de roep die gehoord wordt van het hele Joodse volk in Israël en in de hele wereld en onder hen die staan achter de waarheid van Hasjems plan met Israël.

AD MATAI (tot wanneer?) zullen de gijzelaars gevangen genomen worden door de barbaren.

AD MATAI (tot wanneer?) zal de wereld wraakzuchtig hun lijden door de vingers zien en hun haat tegen het Joodse volk keren.

De Exodus uit Egypte was bedoeld om de les te zijn voor het volk Israël en de wereld over hoe om te gaan met uitdagingen in ballingschap, met volharding en geduld. De gebeurtenissen van Yetziat Mitzrayim (de Uittocht uit Egypte) blijven de theologische wortel van veel van de geboden van de Tora. Het dient ook als de opslagplaats van de geloofsinstrumenten van een volk dat aan zijn lange reis door de geschiedenis begint.

We lezen hoe G-d de lessen begint te orkestreren die Zijn volk moest leren.

“Het geschiedde (VaYehi ) toen Farao het volk liet gaan, dat G-d hen niet [langs] het land van de Filistijnen leidde, want dat was dichtbij, omdat G-d zei: Opdat het volk zich niet zou bedenken als het oorlog zou zien en naar Egypte zou terugkeren."(Exodus 13:17).

Dan lezen we, als de Egyptenaren heel gevaarlijk dicht bij de vluchtende Israëlieten komen, het volgende:“De Egyptenaren achtervolgden hen en haalden hen in bij de zee, elk paard van Farao's strijdwagens, zijn ruiters en zijn strijdmacht naast Pi hahiroth, voor Ba'al Zephon. Farao naderde, en de kinderen van Israël hieven hun ogen op, en zie, de Egyptenaren rukten achter hen op. Ze waren erg bang, en de kinderen van Israël riepen tot Hashem.” (Exodus 14:9-10):

Het geluid van de donderende hoeven die achter hen oprukten en de woeste zee voor hen , brak bijna de geest van deze pas bevrijde slaven.

Ze schreeuwden hun angsten uit;

Mosjé komt tussenbeide om hen kracht en bemoediging te geven:

“En Mosjé zei tegen het volk: Vrees niet, blijf staan en zie het heil van Hasjem, dat Hij vandaag voor u zal bewerken; want terwijl gij vandaag de Egyptenaren hebt gezien, zult gij hen voor eeuwig niet meer zien. Hashem zal voor u strijden, en gij zult uw vrede bewaren.” (ibid: 13-14) .

Hasjems antwoord is uniek en krachtig

“En Hasjem zei tegen Mosjé: 'Waarom roep je tot Mij? Spreek tot de kinderen van Israël dat zij voorwaarts gaan.'” (ibid 14:15).

G-ds wonderen en zegeningen zijn kansen die wachten om gegrepen te worden. Ze blijven in potentie totdat wij stervelingen, Hasjems creaties, ingrijpen om het te laten gebeuren.

Het verhaal lijkt zijn climax bereikt te hebben en dan dit:

“Toen bewoog de engel van God, die voor het Israëlitische kamp was gegaan, zich en ging achter hen staan, en de wolkkolom bewoog zich van voor hen weg en ging achter hen staan.En hij kwam tussen het kamp van Egypte en het kamp van Israël, en daar waren de wolk en de duisternis, en het verlichtte de nacht, en de een kwam de hele nacht niet in de buurt van de ander. En Mozes strekte zijn hand uit over de zee, en de Here leidde de zee de hele nacht met de sterke oostenwind, en Hij maakte de zee tot droog land en de wateren splitsten zich."(ibid 14:19-21)

Dat wil zeggen, de Israëlieten wachtten toen de hele nacht voordat de zee zich splitste.

Zou dit moment van G-ds verklaring aan Mosjé niet het meest juiste moment zijn geweest voor het splijten van de zee? Zouden alle gebeurtenissen niet moeten climaxen op dit dramatische moment waarop Mosjé zijn staf opheft?

Toch gebeurde dat niet.

Zij wachtten “de hele nacht”!!!

Wat moesten zij hiervan leren?

Geloof en Trouw in en door een “lange nacht”.

We zien een volk dat de vijand achter zich voelde schreeuwen om wraak en de zee voor zich zag woeden met sterke winden en voelde dat de wildernis aan alle kanten dichterbij kwam.

Dat zou een eeuwige les zijn voor dit volk, vooral voor hen die in dit land van Belofte en Uitdagingen leven.

Het zal ook een eeuwige boodschap van trouw geduld zijn voor alle individuen en naties die op bepaalde momenten op hun eigen reis door beproevingen moeten worstelen.

Die les zou zijn om eerst te doen wat gedaan moet worden te midden van de uitdaging.

“Spreek tot de kinderen van Israël dat zij voorwaarts gaan.” ( ibid 14:15). 

Maar... verlies nooit de kracht en het geloof om op Hashem, hun Schepper, te vertrouwen en op Zijn timing te vertrouwen.