Weekbericht 4 april 2026

Jeruzalem, 4 april 2026/5786 Week 14

Goedemiddag beste familie en vrienden,

Onze actieradius bestond deze week dus alleen maar uit bezoek aan de gemeente op zondagmorgen. Na afloop van de dienst stonden we op het punt om naar de auto te lopen toen het vooralarm klonk. Heel vaak gebeurt het dan er geen 'tseva adom' volgt omdat de raket doorschiet naar de kuststrook. We wilden niet het risico lopen, dus gingen we met het groepje dat nog aanwezig was naar de schuilkelder van de kerk.

De tien minuten dat je daar moet blijven wachten tot het bericht 'sein veilig' komt op de telefoon, werd gebruikt door te zingen en een potje tafeltennis te spelen.

Mondhygiëniste – Wim op maandag – altijd spannend om met de auto op stap te
gaan want je weet maar nooit wanneer Iran weer wat onze kant op stuurt.

Normaal gesproken is de weg naar de tandarts erg druk met veel opstoppingen, maar vanwege de oorlog zijn de scholen gesloten (zoom les), mensen werken vanuit huis, en de komende Pesach vakantie, was het heerlijk rustig.  

Petra had woensdagmorgen een afspraak bij de bank. We hadden nieuwe bankpassen gekregen die het niet deden – heel vervelend. Gelukkig kon de bankmedewerkster het probleem snel oplossen. 

Terug naar huis lopen zat er niet in omdat de ene stortbui na de ander viel. Ongewoon, voor de tijd van het jaar. En we hebben ook nog steeds de vloerverwarming aan omdat het in huis nog kil is. De straten zagen er verlaten uit. Het normaal drukke tramstation op Mt. Herzl was ook helemaal leeg. 

links: de ramen worden schoongekrabt/geveegd voor de Pesach

Als mensen niet echt de deur uit moeten, blijven ze liever thuis, in de buurt van een veilige ruimte, als het luchtalarm afgaat.  Die morgen was Petra wakker geworden door een brandlucht, en dacht dat het door een ingeslagen raket was gekomen die in de buurt van Jeruzalem brand had veroorzaakt. Het bleek echter 'alleen maar' de gebruikelijke broodverbranding te zijn voor Pesach… 

In alle wijken waren al eerder deze week van die grote bakken neergezet waar religieuze Joden hun laatste chametz (gist) in kunnen verbranden, waarna hun huis 'kosjer voor Pesach' is geworden. Ook de symbolen van Sukkot worden dan verbrand. Helaas inclusief de plastic draagtas, wat natuurlijk vreselijk ongezond is en enorme luchtverontreiniging veroorzaakt. Na een paar uur rijdt de brandweer langs om de bakken te blussen, anders blijft het vuur nog dagenlang na smeulen, omdat er soms hele bankstellen bijgegooid worden….

Woensdagavond begon in Israël de Pesach met 's avonds de Seder maaltijd. Als we een huis vol gasten hadden gehad, hadden we ook wel iets gedaan, maar hadden geen fut of behoefte er nu iets aan te doen.

Sam kon op donderdagavond een Messiaanse Seder maaltijd meemaken met zijn Duitse collega's, wat bijzonder was.

Aan het begin van onze tijd in Israël, toen we de pleegkinderen nog niet hadden, waren we twee keer uitgenodigd voor een Seder bij Joodse mensen. Een heel bijzondere ervaring, maar heel erg vermoeiend, omdat het pas rond 1 uur 's nachts was afgelopen! 

Dit jaar vierden veel mensen de Seder in een publieke schuilkelder of parkeergarage met buurtbewoners of in kleine kring – vooral de steden in het kustgebied hadden continue luchtalarm.

Ik heb deze week mijn schrijfhoek in de huiskamer stofvrij gemaakt en opgeruimd en anders ingedeeld. Wat een ruimte ineens. Door alle regen en zand en stofstormen van de afgelopen tijd waren onze balkons niet om aan te zien. Petra besloot om ze te gaan schoonspuiten en samen zijn we dus een paar uurtjes bezig geweest. Het resultaat was geweldig, we hebben ook hoeken en gaten gedaan waar we anders niet omgeven. En natuurlijk…prompt kwam er de volgende dag opnieuw een stofstorm met zand en viezigheid en daarna weer regen. [Diepe zucht.]

Tot onze verrassing kwam vrijdagmiddag Nadia, begeleid door Nili met een speciale taxi voor een uurtje op bezoek, want ze wilde dolgraag haar nieuwe iPad ophalen. Ze was dolgelukkig.

Sam, onze enige gast, had een drukke week – werken bij ADI, naar kerkdiensten gaan en vrienden bezoeken. Hij heeft heel wat kilometers gelopen omdat tijdens de feestdagen en op Sjabbat er geen openbaar vervoer is.

 

De poezen raakten niet van slag en gaan hun eigen weg, alleen Saartje komt altijd mee als er luchtalarm afgaat, waarschijnlijk omdat ze dan extra aandacht krijgt.

Die keer wilden Saartje EN Sammie bij Wim op schoot! 

We proberen in deze hectische weken (al meer dan een maand nu) zoveel mogelijk onze routine aan te houden – om 7.00 uur opstaan, ondanks de soms gebroken nachten, en dan de dingen van de dag doen. Veel werk achter de computer, nieuws bijhouden, Petra lekker koken en boodschappen halen bij de makolet (buurtsuper) om de hoek. 

Na de warme middagmaaltijd doet Wim altijd een lange dut van 2 uur, Petra soms, als ze te moe is en op twee cylinders loopt. We maken dankbaar gebruik van onze treadmill, goed om fysiek in beweging te blijven. Na de middagkoffie begin ik met 'nieuws strootjes' verzamelen voor het dagbericht. Doordat Petra's Facebook geblokkeerd is, heeft ze meer tijd voor andere dingen, maar het is wel een gemis en frustratie, omdat ze het veel gebruikte om dingen over Israël te delen. We hopen op een wonder en dat de FB 'hoge heren' haar protest accepteren en de pagina herstellen.

En dan is het morgen Pasen – de dag van de Opstanding. Opnieuw vallen Pesach en Pasen samen, wat het altijd extra bijzonder maakt. Voor het Joodse volk, dat altijd in grote drommen naar de Oude Stad reist en de Klaagmuur bezoekt, is dit nu niet mogelijk. Te gevaarlijk, omdat de Oude Stad geen geschikte schuilplaatsen heeft, en helemaal niet voor duizenden mensen. Een grote uitdaging voor de veiligheidstroepen die de Israëliërs moeten weg zien te houden van die voor hen zo belangrijke plaatsen.

Opnieuw zijn we zo dankbaar voor de vele lieve berichtjes, bemoedigingen en gebeden die we van zoveel kanten mogen ontvangen. En de giften! God is goed!

Tot de volgende week, 

Wim en Petra