De tol van de Iran oorlog - dagelijks leven in Israel 2026

De bedoeling van dit seculiere artikel (uittreksel van een artikel uit de Jerusalem Post) is om deze informatie als gebedsonderwerpen te gebruiken. 

***********

Pesach onder vuur: Israëli’s zoeken een evenwicht tussen vermoeidheid en voorzichtige hoop na een maand oorlog

Het is nu meer dan vier weken geleden dat Israël en de Verenigde Staten Iran hebben aangevallen.

De beloofde bliksemoorlog blijkt veel langer te duren dan beloofd was en aanvallen met ballistische raketten uit Iran en aanvallen uit Libanon en Jemen blijven een vast onderdeel van het dagelijks leven. 

De voortdurende oorlog begint een enorme tol te eisen, die het meest voelbaar in de verstoring van het dagelijks leven. Het is veel moeilijker geworden om sociale contacten te onderhouden en het is moeilijk om familieleden, die in andere delen van het land wonen, te bezoeken.

Het is erg moeilijk om het openbaar vervoer te gebruiken, aangezien de frequentie van de bussen aanzienlijk is teruggeschroefd; het is een last om van en naar het werk te komen.

Een man die al 41 jaar in Israël woont en veel oorlogen heeft meegemaakt zei:

"Het lijkt erop dat we een oorlog nooit echt beëindigen... 

Het komt [altijd] terug om ons nog harder te treffen dan voorheen.”

Deze oorlog is fysiek en mentaal uitputtend. Slaaptekort en stress hebben een tastbare tol geëist van de gezondheid, waardoor een groot aantal mensen gedwongen zijn om naar het zuiden te vluchten tijdens intense beschietingen.

Tussen de sirenes door gaat het leven verder in een surrealistisch ritme, waarbij mensen zich vastklampen aan routine en kleine momenten van normaliteit.

“Onzekerheid is een van de moeilijkste dingen voor een mens om mee om te gaan. We bevinden ons nu in een situatie waarin we niet weten wat er met de oorlog gebeurt... of we 's nachts zullen kunnen slapen... hoeveel sirenes er zullen klinken en waarom.” 

Die voortdurende onvoorspelbaarheid heeft geleid tot wat een arts omschreef als een diepe en aanhoudende spanning. “Dit put onze persoonlijke reserves uit.”

“We bevinden ons nu al zes jaar in een situatie van onzekerheid,” zei de arts.  COVID-19-pandemie was het begin van deze situatie, gevolgd door herhaalde oorlogen en nu een hernieuwde escalatie.

De impact is zichtbaar in de hele samenleving: meer chronische ziekten, meer verkeersongevallen, meer huiselijk geweld, meer verslaving en minder werkefficiëntie.

Sinds 7 oktober is het aantal beroertes met 20% gestegen, en hebben veel meer mensen hartproblemen.

De basisritmes van het leven verstoord. We slapen niet. Als we niet slapen, verslechtert ons lichaam, werkt onze geest niet zoals het hoort en ontbreekt het ons aan geduld.

Naast werk, kinderen en gezinsverantwoordelijkheden is er nu de angst: ‘Zullen we sterven?’... ‘Zal ons huis worden verwoest?’... ‘Zullen we werk hebben?’”

Na verloop van tijd stapelen deze drukfactoren zich op. Er is een stijging in echtscheidingen... de mentale veerkracht van mensen stort in. We raken van streek, en dat reageert zich af op de mensen om ons heen.

Sport is een stressverlichter. Het vermindert depressieve gevoelens. Menselijk contact en sociale steun is het allerbelangrijkste – met mensen praten – voor het gevoel dat je niet alleen bent. En anderen helpen. Het gevoel iemand te steunen geeft meer betekenis aan het leven.

Ook routine wordt een stabiliserende factor. "Bezig zijn – koken, films kijken, aan je hobby werken – zorgt ervoor dat je een routine creëert die je aankunt en... waar je naar terug kunt keren,” adviseerde de arts.

“Veerkracht betekent niet dat je altijd sterk bent. Het betekent dat het moeilijk is en dat het verdrietig is, maar dat je ermee omgaat en weer opstaat, weet hoe je moet buigen en vervolgens weer opstaat.”

“Kijk hoe de samenleving niet instort,” zei ze. “Mensen storten vandaag in, maar staan morgen weer op. Mensen gaan keer op keer in reservistendienst. Ouders voeden hun kinderen op en blijven werken.”

"We leiden de volgende generatie leiders op die veerkracht zullen hebben, die weten hoe ze op een dag kunnen vallen maar de volgende dag sterker weer opstaan.

“Deze geest houdt dit land draaiende – onze cultuur en manier van leven in stand houdend terwijl we die doorgeven aan de volgende generatie.”

Het gevoel van verbondenheid met de Joodse cultuur en wortels is essentieel voor hun geluk. Ongeacht hun drang om “westerlingen” genoemd te worden, zorgt deze unieke combinatie ervoor dat ze zich als samenleving onderscheiden. En, opmerkelijk genoeg, blijft Israël ondanks tweeënhalf jaar oorlog het achtste gelukkigste land ter wereld.

Ondanks alle ontberingen zal Pesach dit jaar waarschijnlijk even betekenisvol zijn als altijd, omdat we ons herinneren wie we zijn als Israëli’s en als Joden.

Bron:

https://www.jpost.com/israel-news/article-891768?utm_source=jpost.app.apple&utm_medium=share