Weekbericht 14 maart 2026

Jeruzalem, 14 maart 2026/5786 week 11,

Goedenavond beste familie en vrienden,

Jullie zullen wel begrijpen dat we deze week ook weer elke dag rekening moesten houden dat er raket(ten) uit Iran zouden komen! Vanmiddag maakte Petra mij wakker uit een hele diepe slaap en begonnen even later de sirenes te loeien en al gauw hoorden we de knallen van het afweergeschut op de berg Herzl. 

Voor ons de eerste keer vandaag (gisteravond om 23.30 uur ook een keer) maar in het noorden is het bijna constant – die arme mensen doen bijna geen oog dicht. Wij kunnen het allemaal goed behappen, maar zijn gezegend met een eigen veilige kamer en dat we niet in het noorden of aan de kust, Tel Aviv e.d. wonen. Daar is het vreselijk en zitten miljoenen mensen om de haveklap in publieke schuilkelders, waar de gemoederen soms hoog oplopen. Kan ook niet anders, met die voortdurende stress en slaapgebrek. Maar ondanks het feit dat er weinig gebeurt in Jeruzalem, maakt de voortdurende dreiging, het verdriet om alles wat je leest en ziet, je wel heel erg moe. Het land is in overlevings-mode. En wij ook. Er zijn hoofdzaken en bijzaken. 

Tijdens deze onzekere tijden, moet je bedenken: ga ik nu boodschappen halen, of even wachten? Petra zou net richting de bushalte lopen toen het luchtalarm af ging. In die omgeving is geen veilige plek, dan zou ze achter een muurtje op de grond moeten gaan liggen. 

Dick en Margriet liepen vanaf de tram naar huis, toen het alarm afging. Gelukkig konden ze een hek van de Boyer middelbare school binnenlopen, waar momenteel een groep soldaten in gevestigd zitten. Was geen probleem, en ze konden meteen doorlopen naar de veilige ruimte. De soldaat bij het hek controleerde niet eens hun tassen.

 

Een ander 'probleem' waar iedereen momenteel mee te maken heeft is: kunnen we wel of niet douchen? Vorig jaar, tijdens de 1^e Iran oorlog, moest een van de gasten snel onder de douche vandaan omdat het alarm afging. En ja hoor, het zal Israël niet zijn. Een paar pientere knullen hebben daarvoor een app ontworpen, die redelijk betrouwbaar is. 

Vandaag kwam de voorspelde zandstorm, storm en daarna de regen over ons heen – de balkons zien er weer behoorlijk modderig uit! 

Gaza en Netanya, vandaag

Op zondagmorgen mochten we dus met 50 personen bij elkaar komen, het waren er 52 waaronder een groep gestrande Amerikanen die wachten op een tijdstip dat ze naar huis mochten. Ze zijn dus niet de enigen want dat is een probleem voor velen ook voor onze gasten.

Dick en Margriet zouden donderdag vertrekken en na veel vijven en zessen hoorden ze dat ze nu op maandagmorgen om vijf uur kunnen vertrekken, eerst met El Al naar Budapest en vandaar met KLM naar Nederland.

Onze jongste gast Sam (18) wil(nog) niet weg want hij kwam voor drie maanden om hulp te verlenen aan gehandicapten. Hij is druk bezig met Oelpan (Hebreeuwse taalstudie)  en hij heeft leuk contact met Duitse jongeren die aan een diaconaal jaar bezig zijn en ook niet weg willen.

 

Twee echtparen die zouden komen logeren moesten helaas afzeggen omdat hun vluchten waren afgezegd.

Wij zijn dus veel thuis en gaan af en toe even er tussenuit voor noodzakelijke zaken.

Op vrijdagmorgen was een feestje voor Nadia -nu 39- in Beit Chanan. Dat ging wel door maar wij konden er niet bij zijn vanwege mogelijk alarm onderweg. Het feestje was toch leuk, er kwam een mevrouw die de hele groep plusminus 16 zeepjes leerden maken en ook ontbrak de grote taart niet. Petra regelde telefonisch dat er 5 grote pizzas werden afgeleverd.

Hodaya is nu 38 geworden. Zij was op vrijdag jarig maar viert het altijd volgens de Hebreeuwse kalender – geen idee wanneer dat is.  Nadia werd vandaag dus 39 jaar, maar we konden haar niet ophalen, vanwege het luchtalarm risico. Scholen blijven hierdoor ook nog gesloten en sociale werkplaatsen idem dito. Het risico van een busje met gehandicapten die binnen een paar minuten een veilig heenkomen moeten zoeken, is te groot.

Gisteren wel de Sabbatsmaaltijd, we waren dus met ons vijven en een gezamenlijke maaltijd is altijd gezellig.

Petra had volgens haar agenda morgen, zondag, om 12.00 uur een afspraak voor controle voor haar duim, (gaat heel erg goed en de wond ziet er goed uit). Het bleek dat op de website van het ziekenhuis geen enkele afspraak te vinden was, terwijl ik wel een geprint papier had meegekregen?!?! Vandaar dat ze ook niet gebeld hadden voor een bevestiging. Geen ramp, want de officiële check-up is op 5 april. Een hele opluchting, want zij is zondagmorgen de spil vanwege de geluidsverzorging en de computer en de powerpoint. Zij bedient ook de spreker op maat door steeds de juiste Bijbelteksten op het scherm te krijgen. Voor haar een fluitje van een cent, maar we hebben niemand anders die ingewerkt kan worden om het over te nemen.

Onze airfryer wordt zowel door ons als de gasten intensief gebruikt - echt geweldig. Petra heeft er een appelcake en zelfs kwarktaart in gebakken. En natuurlijk ook gezonde gerechten! 

Saartje is de enige van de drie poezen die nu, strijk en zet, meekomt naar de veilige kamer als het alarm afgaat, doet er niet toe welk uur van de dag. Tinele is een echte 'straatmeid' en blijft soms uren weg. Sammie blijft de leider van het pack als het om eten gaat, luid miauwend gaat hij voor hen uit naar de keuken. 

Foto links: Petra zit 's morgens in bed om haar Bijbel te lezen (via de Kindle) en dan willen Sammie en Tiny op schoot.... Rechts: Saartje pikt Petra's buro stoel in als ze de kans krijgt. 

Tot de volgende week, 

Wim en Petra