WEEKBERICHT 28 maart 2026

Jeruzalem, 28 maart 2026/5786 Week 13.

Goedemiddag/avond beste familie en vrienden,

 Het is vandaag een zonnige dag maar regen is weer in aantocht. We hadden heel veel regen deze week. En hagel. En koud. En sneeuw op de Hermon. En onweer. Petra vroeg zich af of het raketten waren, maar nee, het was 'maar' onweer. 

We moeten dus nog steeds kassie aan doen qua activiteiten buitenshuis. Boodschappen doen is geen probleem want onze winkels zijn vlakbij. Zo jammer, want het voorjaar is Israel is zo mooi, maar wandelingen maken zit er voorlopig nog niet in!

de natuur stoort zich niet aan de oorlog 

We drinken tweemaal per dag koffie van versgemalen bonen.  De bonen van Douwe Egberts zijn het best, maar hier niet te krijgen. Lavazza bonen zijn gelukkig hier makkelijk te bestellen. Petra vond onlangs een nieuwe soort van Lavazza, “prima crema” en die komt nu dicht in de buurt van Douwe Egberts.  Dat is dus extra genieten van een heerlijk bakkie cappucino!

 Zondagmorgen kunnen we wel naar de gemeente, want daar is een hele grote schuilkelder, maar er mogen niet meer dan 50 mensen bij elkaar komen. Het land is nu verdeeld in zones, en Jeruzalem valt nog onder 'oranje', met nog een heleboel restricties. De noodtoestand is verlengt tot 14 april. 

Petra had dinsdagmorgen een bespreking in de kerk met medegebruikers van het geluidssysteem van de twee andere gemeentes die er gebruik van maken. Er gaat nog weleens wat mis omdat belangrijke kabels per ongeluk worden meegenomen of verkeerd worden weggelegd. Nu hebben ze het doorgepraat en telefoonnummers gewisseld zodat men meteen aan de bel kan hangen.

Mijn uitje was op woensdag naar de garage voor de jaarlijkse beurt en keuring van de auto. Normaal gesproken doen we eerst de garage, laten evt. dingen repareren, en dan ga ik daarna vroeg in de ochtend zelf naar de APK keuring. Vanwege het risico van lang wachten in de buitenlucht, hebben we het dit keer door de garage laten afhandelen – wel zo prettig. Vanaf de garage neem ik dan een taxi naar huis en ’s middags vice versa. 

De auto was okay en kwam door de keuring maar men had ontdekt dat de “timing belt” aan vervanging toe was -  die moet eens in de zoveel jaar vervangen worden. Dat is een grote klus die wel 6 uur kan duren. Ze hadden tijd om die middag nog eraan te gaan werken. Dat was een slag onder de gordel (belt) want dat klusje, inclusief een nieuwe “timing belt” kostte NIS 4.300, -

Dus keerde ik die middag onverricht terzake, zonder auto, opnieuw met de taxi naar huis.

Donderdagmiddag was de auto klaar – in twee dagen was ik een heel goede klant voor de taxi bedrijven, die momenteel niet veel werk hebben. Mensen gaan liever niet onnodig de deur uit.

Gelukkig had Petra nog voldoende geld op diverse rekeningen (dankzij een aantal giften!) want, samen met de jaarlijkse beurt moesten we ineens NIS 6.600, -- ophoesten.

 

Jan B. sr vertrok zondagmorgen (ook met een taxi) naar de luchthaven. Was heel stressvol, want het luchtalarm ging af en zo'n 800 mensen moesten hun koffers laten staan en zich naar een veilige ruimte haasten. 

Gelukkig kon het ELAL vliegtuig een uur later dan gepland wel vertrekken, naar Parijs. Na vier uur wachten vloog hij met de KLM naar Nederland – wat een slopende dag! Het was een wonder dat hij kon vliegen, want Reli Reizen, zijn agent, vertelde dat hij door wel 100 mensen gebeld was die 'moesten'  vliegen!

Zolang er nog dagelijks raketten overvliegen en er gevaar is van rondvliegende brokstukken halen we Nadia niet op maar ze is in goede handen in Beit Chanan. De bewoners mogen niet naar hun werk met het busje, dus moeten ze daar voortdurend bezig gehouden worden. Gelukkig hebben ze een grote tuin bij het huis, zodat ze ook af en toe naar buiten kunnen.

Onze poezen doen het goed en Saartje vindt het wel gezellig want de keren die wel naar de veilige kamer gaan komt zij mee, Tiny af en toe en Sammy komt ook wel eens kijken.  Deze foto was van afgelopen nacht. We waren NET in slaap toen het luchtalarm afging.

We zijn vandaag 47 jaar getrouwd en daarvan wonen 37 jaar in Jeruzalem. Nooit gedacht dat we samen al 2 ½ jaar dagelijks berichten zouden schrijven over de oorlog met Hamas, Hexbollah en nu dus met Iran.

Petra kwam gisterenavond erachter dat facebook haar rekening geblokkeerd had. 

Dat is een hele klus omdat ongedaan te krijgen, een nieuw facebook adres aanmaken gaat niet want dat is gekoppeld aan haar ID. Allemaal extra frustraties, waar we niet op zitten te wachten. 

Dus…. Mochten jullie Petra volgen op Facebook, de pagina is 'verdwenen'.  Ze heeft wel protest aangetekend, maar of het lukt de pagina terug te krijgen is dus de vraag. En er zitten ook nog heel wat haken en ogen aan om een nieuwe pagina te openen en te creëren! Diepe zucht!

Sam, onze jonge gast die vrijwilliger is bij ADI, is ook heel sportief en rent regelmatig grote rondes en even naar de stad lopen als er geen lightrail is, is ook geen probleem. Hij is begonnen te trainen voor de Jeruzalem marathon die al een keer is uitgesteld, en hopelijk eind april wel door kan gaan.

Dank voor jullie meeleven, lieve berichten, en gebeden. We voelen ons echt gedragen!

Wij hebben het niet echt zwaar in Jeruzalem - de paar keer dat we naar de veilige kamer moesten, zijn niets vergeleken bij de vaak meerdere keren (soms wel 17 keer) op een dag voor de bewoners in het noorden, langs de kust, in de buurt van de luchthaven, of in de Negev. 

Naar aanleiding van een vraag over wat nu precies zo'n 'mamad' of schuilkelder er uit ziet, schreef Petra een artikel voor Christenen voor Israel getiteld: 

Israel's veilige vesting

Het ziet er nog niet naar uit dat de oorlog snel voorbij zal zijn.

Hartelijke groeten,

Wim en Petra