Weekbericht 21 maart 2026

Golan hoogte met de Hermon op de achtergrond

Jeruzalem, 21 maart 2026/5786 week 12

Goedemiddag beste familie en vrienden,

Ons leven hier in Jeruzalem is tijdens deze oorlog met Iran een stuk 'eenvoudiger' dan in vele gebieden van Israël waar men heel vaak naar de schuilkelder moet. Wij hebben niet de zorgen voor (gehandicapte) kinderen, of bejaarde ouders, die soms trap op, trap af moeten om in veiligheid te komen omdat ze geen veilige kamer in hun flat hebben.

Toch houden we terdege rekening met onze dagelijkse gang van zaken met het gegeven dat er waarschuwing komt. We zijn dus meer aan huis gebonden maar als het noodzakelijk is dan doen we wat er gedaan moet worden.

Het volgende stukje is geschreven door Shiran Lankin en stond op Facebook.

"Ik denk dat we hier in centraal Israël sinds vanochtend [eergisteren] al bij 4 of 5 sirenes zitten.

Dus nee, het neemt niet af.

Het wordt eigenlijk moeilijk om nog iets gedaan te krijgen.

Koken voor de sabbat?

Sirene.

Douchen?

Sirene.

Werkgesprek?

Sirene.

De hond uitlaten?

Sirene.

Supermarkt?

Sirene.

De hele dag.

Veel nachten.

Ik denk dat Israël praktisch zonder slaap functioneert.

Vermoeide zenuwstelsels.

Wetende dat we geen idee hebben wanneer dit zal eindigen.

We zijn moe.

We zijn ongeduldig.

We doen echt heel erg ons best om ons leven op de rails te houden.

We proberen kalm te blijven.

Dat is waar we nu staan, mocht je het je afvragen.

Ik heb 24 uur slaap nodig. Ik weet dat ik niet de enige ben.

"verfrist' wakker na een slapeloze nacht.... 

Petra moest op woensdag naar de mondhygiëniste en ik naar de bidstond en naar een hobbywinkel maar of we met de auto gaan of lopend, we kijken steeds uit naar een mogelijke plek om te kunnen schuilen.

Op donderdagmiddag moesten we even met de auto een pakketje ophalen, het was niet ver weg en we waren gauw weer terug. In onze parkeergarage hoorden we de eerste waarschuwing maar hadden voldoende tijd om in huis te komen.

Het begint (bijna) altijd met een voorwaarschuwing. Soms 'waait' de raket over en blijft het daarbij. Maar meestal gaat na ongeveer 10 minuten het luchtalarm buiten en krijgen meteen op onze telefoon de rechterboodschap. Wij hebben 1.5 minuut om in veiligheid te komen. Mensen die op de Golan en noord Galilea, aan de grens met Libanon, meestal GEEN speling en moeten METEEN dekking zoeken! 

In onze veilige kamer (mamad) moeten we dan blijven wachten tot we opnieuw de boodschap op onze telefoons krijgen dat het 'incident' beeindigt is. Met andere woorden: de bomexperts hebben de omgeving doorgezocht op brokstukken en/of nog niet ontplofte clusterbommen. Soms ontstaan er branden, en is de brandweer al snel ter plaatse. En de ambulance dienst, uiteraard. 

Onze goede vrienden, Dick en Margriet, konden in de nacht van zondag op maandag naar Ben Gurion en vlogen met ELAL naar Boedapest en vandaar met de KLM naar Nederland.

We hopen hen DV in juni weer terug te zien!  

Onze goede vriend Jan B. kwam gisteren vanuit Migdal naar Jeruzalem. Het plan was dat hij zondagmorgen vroeg al zou vliegen maar dat werd gecanceld. Dankzij zijn goede relatie met Reli -reisagent- kan hij toch nog zondagmiddag weg en via Parijs naar Nederland. Jan was helemaal stuk toen hij bij ons aankwam, want in het noorden moesten ze om de haverklap naar de schuilkelder. Tussen dit alles door heeft hij toch nog een aantal voorgangers kunnen bezoeken.

Onze gast, Sam, is druk bezig in ADI en Ulpan maar heeft ook leuk contact met een groep Duitse jongeren die bij ADI een diaconaal jaar doen en besloten om te blijven. Ze wonen in Beit HaKerem, een paar kilometer van ons vandaan. Hij gaat daar dus regelmatig ‘s avonds naar toe. Wel zo gezellig, want de hele tijd met die 'oude' mensen zitten is maar saai!

Gisteren kwam er tijdens een luchtalarm een voorbijganger bij ons schuilen. Zodra we naar de mamad moeten loopt Petra meestal even naar buiten om te kijken of er mensen zijn die ook moeten schuilen. Hij had een grote herdershond bij zich, goed aangelijnd maar onze poezen waren daar niet zo blij mee. Terwijl wij binnen zaten, bleven zij in de gang om een hoekje de boel in de gaten houden. 

Toen het 'incident' weer was afgelopen, vertrok de man met hond weer. Saartje en Tiny zochten het meteen hoger op.

Sammie maakte de fout om tegelijk mee naar buiten te lopen en wist niet hoe snel hij weg moest rennen! Leuk was dat wij deze man nog kenden van ruim 25 jaar geleden. Het duurde best een tijdje voordat de poezen weer in hun gewone doen waren.

's Avonds een mini Sjabbatsmaaltijd met alleen Jan, omdat Sam naar vrienden was. 

 Nadia wilden we ook vandaag nog niet halen, de vraag is en blijft: wanneer wel?

De staf van Beit Chanan doen hun best om de 16 volwassenen bezig te houden. Op deze foto helpt Nadia een chocolade taart te maken voor haar medewoners. Nadia’s iPad had het begeven, een nieuwe was al thuis afgeleverd en Petra was uren zoet om die in te stellen en bepaalde veiligheidscode aan te brengen waardoor Nadia 'veilig' op het internet kan gaan zoeken.

 

Morgen gaan we naar de kerk. De regel voor 50 personen is nog niet opgeheven. Zondag waren er 42.

Het weer was woensdag warm, plus minus 23 C, maar nu is het weer winter en hebben we soms buien met hagel en onweer. Ook in Kiryat Shoma (aan de grens met Libanon) was het de afgelopen dagen noodweer. 

We blijven nog steeds heel druk bezig met het bijhouden van het nationale nieuws en proberen de balans te vinden tussen niet te veel en wat wel en niet te zake doet met onze achterban te delen. Petra probeert ook wat opbeurende, blijde berichten te plaatsen. Het leven is al 'zwaar' genoeg. 

Helaas moesten er weer een paar mensen hun boeking bij ons afzeggen omdat hun vluchten waren afgelast. En wanneer het wel gaat lukken om te komen? Dat weet niemand.

Heel dankbaar zijn we voor de meelevende en bemoedigende berichtjes. 

Ook voor de giften! 

Zo zorgt de Heere God voor ons, vooral nu we het zonder de inkomsten van de gasten moeten doen!

 

Tot de volgende week,

Wim en Petra