Overlevingsmechanismes tijdens de 2e Iran oorlog

De lepel als overlevingsmechanisme – 

Sarah Tuttle-Singer op FB  23 maart, 2026

illustratieve foto

Het is zo’n moment in de strijd waarop ik staand in de keuken een halve bak ijs heb leeggegeten en me niet eens kan herinneren dat ik besloot om hem open te maken.

De lepel is een overlevingsmechanisme.

De vriezer biedt emotionele steun.

Ik houd mezelf voor dat het gewoon suiker is. Gewoon calorieën. Gewoon iets kouds en zoets in een wereld die veel te heet aanvoelt.

Maar het is niet alleen dat.

Het is de adrenaline die nergens heen kan.

De sirenes die nog steeds nagalmen, zelfs als het stil is.

De manier waarop je lichaam vergeet hoe het tot rust moet komen, dus zoekt het naar iets, wat dan ook, om de scherpe kantjes eraf te halen.

Dus ja, ik eet ijs alsof het mijn bestaansreden is

Alsof ik in mijn eentje verantwoordelijk ben voor het in leven houden van de zuivelindustrie in oorlogstijd.

Alsof ik, als ik maar tot op de bodem van deze bak kom, ook tot de bodem kom van wat dit gevoel ook is. Deze beklemming. Dit zoemen. Dit bijna-constant.

En het punt is: ik weet dat ik niet de enige ben.

Sommige mensen zijn aan het stressschoonmaken.

Sommige mensen gaan hardlopen.

Sommige mensen verversen hun nieuwsberichten alsof het een fulltime baan is.

illustratieve foto

En sommigen van ons zitten in onze keukens, in het schemerlicht, met een lepel, en onderhandelen met de realiteit hap voor hap.

Er is iets bijna grappigs aan.

Bijna.

Want aan de ene kant is het belachelijk.

Aan de andere kant is het overleven.

En overleven is niet altijd nobel of esthetisch of beheerst.

Het is rommelig. Het is smeltend. En mijn buik doet pijn.

Hoe dan ook.

Als jij op dit moment ook in je keuken zit, of in je woonkamer, of in je 
schuilplaats, of waar je ook bent, je vastklampend aan dat kleine dingetje dat je helpt de nacht door te komen,

Zelfgebakken lekkernijen, koffie en thee in een parkeergarage/schuilkelder in Israel

Ik zie je.

Zelfs als het een lepel is.