Is dat onweer of een raket?
Een Facebook post van Sarah Tuttle-Singer
Is dat onweer of een raket?
Dit is nu een volkomen legitieme vraag die ik mezelf stel, net als een normaal mens met een normaal leven.
Niet: „Heb ik nog melk?“
Niet: „Heb ik die e-mail beantwoord?“
Nee.
„Is dat onweer of een raket?“
Het probleem is dat ze… op elkaar lijken.
Een doffe dreun.
Een rollende echo.
Een soort schraapgeluid, alsof God op het punt staat iets aan te kondigen, maar zich dan bedenkt.
De eerste keer dat het gebeurde, verstijfde ik.
Hield mijn adem in.
Maakte de mentale checklist:
Sirenes?
Nee.
WhatsApp die explodeert?
Nog niet.
Kind slaapt?
Ja.
Oké.
Oké.
Misschien is het gewoon onweer.
Regen.
Oké.
De derde keer stuurde ik een vriendin een berichtje:
“Onweer of raket?”
Ze antwoordde:
“Lol, geen idee”
Dat is precies het niveau van nationale paraatheid waarop ik had gehoopt.
Nu heb ik een systeem ontwikkeld.
Boem + sirene = raket
Boem – sirene = ???
Boem + WhatsApp + vriendin die sms't “ZIT JE IN DE SCHUILKELDER???” = zeker een raket
Boem + buren die gewoon blijven roken op het balkon = waarschijnlijk in orde.
Waarschijnlijk.
Laatst stond ik bij het raam als een soort voorstedelijke meteoroloog van de ondergang.
Analyserend.
Mijn hoofd zo schuin houden zou helpen om de situatie in kaart te brengen.
Boem.
Pauze.
Boem.
“Hmm,” zei ik, tegen absoluut niemand, “interessant patroon.”
Alsof ik ooit in mijn leven met succes een weerpatroon heb geïdentificeerd.
Ondertussen kijkt mijn kind op en zegt:
“Regen?”
En ik zeg, met de kalme autoriteit van een vrouw die nergens verstand van heeft:
“Ja, schatje.”
Want wat moet ik anders zeggen?
“Nou, schatje, het kan onweer zijn, of het kan een raket zijn die midden in de lucht is onderschept door een supergeavanceerd verdedigingssysteem, maar hoe dan ook, eet je pasta maar op.”
En dit is het ergste deel.
Dekens.
Thee. (Oké, whisky.)
Die dramatische lucht die alles filmisch doet aanvoelen.
Nu?
Nu heeft onweer zware concurrentie.
Nu moet onweer zich bewijzen.
Nu is elke donderslag schuldig totdat het meteorologisch is bewezen.
Dus sta ik daar, luisterend naar de lucht —
Proberend het verschil te zien tussen natuur en breuk.
Tussen weer en opzet.
Tussen iets dat er gewoon is
en iets dat gericht is.
Boem.
Pauze.
Geen sirene.
Geen sms'jes.
De lucht schraapt opnieuw zijn keel.
“Donder,” zeg ik.
Zelfverzekerd.
Moedig.
Een vrouw die haar omgeving onder controle heeft.
En dan kijk ik even naar het nieuws.
Comments
Post a Comment