Weekbericht 7 maart 2026
Jeruzalem, 7 maart 2026/5786 week 10,
Goedenavond beste familie en vrienden,
De eerste week van Iraan oorlog II is alweer achter de rug! Op 1 maart zaten we al snel in onze mamad, veilige kamer.
Deze week moesten we opnieuw regelmatig gebruikmaken van onze veilige kamer en dat op allerlei uren van de dag maar we zijn gezegend dat we in Jeruzalem wonen en niet in het centrum, het zuiden of het noorden.
Omdat het ook Poerim was had Petra de dozen met Poerim spullen bij de hand en konden we ondanks de spannende momenten toch even lol met elkaar hebben, wat je niet al kan doen met een paar gekke hoeden, pruiken en brillen.
Simon W. vertrok op dinsdag richting Nitzana omdat de werkbezoeken langs projecten uiteraard niet door konden gaan.
vertrek Simon (rechts)
Eenmaal in Nitzana, hoorde Simon dat hij met de groep vrijwilligers daar kon vertrekken. Het werd een lange, enerverende reis van ruim 24 uur, via Israël, Egypte, Griekenland, Engeland naar Nederland. Hij kwam gesloopt maar wel veilig thuis.
Dennis zou ook terugvliegen maar wilde eigenlijk wat langer blijven en vond een ander hoog platje -22 hoog- in het centrum van Jeruzalem waar hij wat kon helpen in een studie-gebedscentrum opgezet door gelovigen uit India.
vertrek Dennis (links)
Sam 18 jaar, een vrijwilliger bij ADI wilde niet terug naar Nederland met de evacuatievlucht, en is gebleven. Dick en Margriet bleven ook en volgens planning gaan ze volgende week weer terug, zij zijn druk bezig bij Hineni.
Op maandagmorgen kwam een elektricien om het stopcontact bij de gasgeiser te verplaatsen. Het bleek dat degenen die ooit de gasgeiser kwamen plaatsen voldoende kabel hadden en het stopcontact te dicht bij de gasleiding hadden geplaatst en ook nog andersom. Nu moest een hele nieuwe kabel vanuit huis aangebracht worden. Die klus is dus ook weer gedaan. Maandag komt een mannetje van het gasbedrijf kijken of het nu o.k. is.
Heel bijzonder was dat op die morgen toen er weer een alarm afging, een auto stopte en een vrouw met haar zoon en kleindochter aanbelde of ze bij ons mocht schuilen. Geen probleem en we hadden goed contact met haar. Ze vroeg honderduit over onze pleegkinderen. In het zonnetje op het balkon, uit de wind, terwijl aan de kust het luchtalarm was afgegaan. Het was genieten voor Dick en Margriet. Totdat ook bij ons het luchtalarm afging en we weer naar de mamad moesten.
De duim van Petra is alweer een stuk beter maar ze zal t.z.t. wel bezigheidstherapie nodig hebben. Volgende week zondag voor controle komen in het ziekenhuis.
We zijn dus wat aan huis gebonden maar vermaken ons goed want we hebben genoeg om handen, vooral schrijfwerk en administratie en natuurlijk het gezelschap van de gasten en niet te vergeten onze poezen.
Nadia en haar medebewoners mogen dus ook niet naar hun 'werk' en beginnen het behoorlijk zat te worden. Het personeel probeert leuke dingen met hen te doen, zoals Hamans oren bakken en gister was er een Poerim feestje. Nadia wilde als cowboy verkleed vanwege de Lucky Luke stripboeken.
De eerste week van deze oorlog is alweer voorbij en de situatie in Israël is al minder gespannen behalve dus in het noorden waar Hezbollah nog bezig is van zich af te slaan met wat ze nog hebben. Afgelopen nacht kon je de tientallen Israelische straaljagers hoog overvliegen, op weg naar Libanon EN Iran.
We mogen morgen wel weer naar de gemeente toe, max 50 personen. De schuilkelder daar kan er wel 100 personen bergen.
Hartelijke groeten, Wim en Petra
Comments
Post a Comment