Aardig zijn zal het Westen niet redden. De waarheid wel.

 door Hananya Naftali

Charlie Kirk werd vermoord.

Niet in Iran. Niet in Noord-Korea. In Utah. In Amerika. Op een universiteitscampus. Door iemand die een hekel had aan waar hij voor stond: God, vaderland en waarheid.

Hij was niet gewapend. Hij was niet gewelddadig. Hij verschuilde zich niet achter een masker of een menigte. Hij sprak. Dat was zijn wapen, zijn stem.

En dat was genoeg om hem te doden.

De strijd tussen de westerse beschaving en barbarisme (digitale kunst)

Laten we ophouden met deze spelletjes te spelen waarbij we doen alsof de andere kant een gesprek wil. Dat willen ze niet. Ze willen onderwerping. Is het je opgevallen dat van conservatieven vaak wordt verwacht dat ze “redelijk” zijn en de andere kant “begrijpen”, terwijl de andere kant eigenlijk niet wil begrijpen, maar alleen begrepen wil worden?

Het Westen heeft decennia lang geprobeerd om krachten te sussen die het verachten. Die zijn geloof bespotten. Die zijn geschiedenis uitwissen. Die zijn kinderen hersenspoelen. Die zijn vrijheid van meningsuiting censureren. Die zijn grenzen overspoelen. Aardig zijn is geen deugd als het kwaad je in je gezicht uitlacht.

Londen heeft de boodschap begrepen. Zal iemand anders dat ook doen?

Deze week gingen meer dan 110.000 mensen de straat op in Londen onder de vlag “Unite the Kingdom” (Verenig het Koninkrijk). Ze zwaaiden met Britse, Amerikaanse en Israëlische vlaggen. Ze scandeerden “Stuur ze naar huis”, “Stop de boten”, “Red onze kinderen”. Sommigen droegen MAGA-petten. Anderen hielden borden omhoog ter ere van Charlie Kirk, die enkele dagen eerder was vermoord.

Dit was geen marginale gebeurtenis. Dit was het hart van een natie dat zich uitsprak.

Het was rauw. Het was boos. En het was terecht.

Omdat mensen het beu zijn om toe te kijken hoe hun landen worden ontmanteld, terwijl hen wordt verteld dat ze daar beleefd over moeten zijn. Beu om hun vrijheid van meningsuiting te zien verstikt worden. Beu om beledigd, gedemoniseerd en genegeerd te worden telkens wanneer ze hun bezorgdheid uiten over immigratie, cultuur, nationale identiteit of islamitisch extremisme.

Ze hebben zich gerealiseerd dat ‘aardig zijn’ de leiband is waarmee ze worden gesmoord.

Dat nep-liberalisme, die giftige, postmoderne, relativistische onzin, heeft hen jarenlang verteld: “Wees stil, wees zacht, wees begripvol.” Ondertussen bulldozert diezelfde ideologie hun wetten, hun families, hun geloof en hun naties. En als ze zich uitspreken, worden ze racisten genoemd. Fanatici. Nazi's. Of erger.

Maar deze keer? Ze spraken zich toch uit.

Ze eerden Charlie Kirk. Ze marcheerden voor hun kinderen. Ze zwaaiden met de vlaggen van landen die nog steeds de moeite waard zijn om van te houden. En ze zeiden dat het genoeg was.

Je kunt niet diplomatiek zijn met het kwaad.

Het klinkt nobel om te zeggen: “Laten we een gemeenschappelijke basis vinden.” Maar wat als de andere kant geen gemeenschappelijke basis wil?

Wat als ze controle willen?

Wat als ze je stilzwijgen, je schuldgevoel, je overgave willen?

Je kunt niet onderhandelen met mensen die vinden dat Israël van de kaart moet worden geveegd. Je kunt geen compromis sluiten met mensen die de tien geboden uit de klaslokalen willen verbannen, maar dragqueens verwelkomen.

Het kwaad is niet geïnteresseerd in jouw nuances. Het zal glimlachen om jouw beleefdheid terwijl het het pistool laadt.

De geschiedenis laat dit duidelijk zien. De Joden hebben de farao niet overleefd met vriendelijkheid. Ze zijn aan hem ontsnapt door plagen. De profeten waren geen diplomaten. Het waren krijgers met woorden die scherper waren dan zwaarden. Deuteronomium zegt niet “wees aardig”. Het zegt “Rechtvaardigheid, rechtvaardigheid zult gij nastreven”.

Rechtvaardigheid vraagt het kwaad niet om eerlijk te spelen. Het verslaat het.

Foto: Berlijn, Duitsland - 12 september 2025: Improvisatiegedenkteken voor Charlie Kirk bij de ambassade van de Verenigde Staten van Amerika op de Pariser Platz in Berlijn 

Valse vrede is slechts uitgestelde overgave

De grootste leugen van onze tijd is dat vrede stilte betekent. Dat als je je hoofd maar laag houdt, meespeelt, controverses vermijdt en breed genoeg glimlacht, de wolven niet zullen bijten.

Maar dat is geen vrede. Dat is angst vermomd als goede manieren.

Ze kwamen voor je toespraak. Je bleef stil. Ze kwamen voor je kinderen. Je probeerde tolerant te zijn. Ze kwamen voor je land. Je wilde niet onbeleefd zijn. En nu? Ze vermoorden mensen die de waarheid spreken. Letterlijk.

Het bloed van Charlie Kirk ligt op de grond. Een vader. Een echtgenoot. Een stem.

Denk je nog steeds dat zwijgen een optie is?

Dit is niet het moment voor vriendelijkheid

Dit is het moment voor kracht. Overtuiging. Waarheid zonder excuses.

We hebben leeuwen nodig. We hebben patriotten nodig die niet bang zijn om de waarheid te spreken, zelfs als dat sommige mensen beledigt.

Spreek duidelijk. Spreek moedig. Spreek zoals Charlie Kirk deed.

Want het Westen kan nog steeds worden gered, maar alleen als we stoppen met vrede te sluiten met het kwaad en het gaan confronteren. Ik bedoel niet door middel van geweld, integendeel, ik bedoel door moedig de waarheid te spreken. Want vandaag de dag wordt de waarheid aangevallen.

Wat wil je dat je kinderen erven?

Een gebroken, grenzeloze, zielloze puinhoop waar goede mensen worden vermoord omdat ze de waarheid spreken?

Of een natie, een cultuur, een beschaving die het waard is om voor te vechten?

Dat komt niet door aardig te zijn. Dat komt door de waarheid. Gesproken. Geleefd. Bevochten.

Charlie Kirk is er niet meer. Maar de oorlog waarin hij stond, houdt niet op. Hij is alleen maar luider geworden.

Nu is het jouw beurt.

Wees niet aardig. Wees eerlijk. Wees moedig. Wees onverzettelijk. Zo winnen we.

bron: https://www.hnaftali.com/post/being-nice-won-t-save-the-west-truth-will