Zehava, van gezegende nagedachtenis. 1947-2025

 

2017 - op hun 40e huwelijksjubileum 

De afgelopen maanden begon onze beneden buurvrouw  Zehava, steeds meer af te takelen, zowel lichamelijk als geestelijk. Micha, onze huisbaas, en haar echtgenoot, probeerde zo goed als kon haar op de been te houden. We hielden ons hart vast, want de 78 (!) jarige huisarts heeft nog een drukke praktijk, doet daarbij de gidsencursus, plus de boodschappen en het huishouden. Eigenlijk kon Zehava niet meer alleen thuis blijven. Haar bloeddruk daalde vaak schrikbarend laag, helemaal als ze opstond. Als Micha niet thuis was, belde hij Zehava ieder uur (!) om te vragen hoe het met haar ging en hoe haar bloeddruk was. Als ze dan niet opnam, belde hij mij en dan ging ik naar beneden om te zien wat er aan de hand was. Soms bleek dat de batterij van haar telefoon leeg was, of hij stond op zacht…. Een andere keer vond ik haar op de grond voor het bed, waar ze niet meer in kon komen. De alarmketting en armband lagen in de badcel.

Maandag 29 september, was Micha om 5.00 uur opgestaan om Zehava haar bloeddruk medicijnen te geven. Hij moest om 6.00 uur de deur uit voor een gidsen tourdag. Om zeven uur belde hij om te vragen of de bloeddruk omhoog was gegaan, maar kreeg geen gehoor. Hij belde mij om 7.45 uur, met het gebruikelijk verzoek om te gaan kijken of alles o.k. was.

Dit keer dus niet. Ze was in de badcel flauwgevallen en plat achterovergevallen. Het was duidelijk dat ze niet meer leefde. Hoe vertel ik het Micha. "Ze ademt niet meer."

"Bel een ambulance."

"Micha, ze is er niet meer."

"Wat? Bel meteen een ambulance."

"Micha! Ze is overleden."

Zit je daar in een bus met vol met mensen….

De gidsenleider belde meteen een taxi voor Micha, die uit Tel Gezer naar huis moest zien te komen. De taxichauffeur zat vast in de file. Een andere taxi besteld vanuit Beit Shemesh. Die kwamen toen bijna tegelijk aan….

En toen nog een rit van een half uur naar Jeruzalem.

In de tussentijd belde ik 101, de ambulance, die een first responder (eerstehulpverlener) stuurde. Die zag ook meteen dat Zehava niet meer gered kon worden. Even later kwam de intensive care ambulance die een ECG moest maken voor het overlijdensbewijs. En toen kwam de politie, om te checken of er geen kwaadaardigheid in het spel was.

Zij moesten wachten tot Micha kwam, die toen ook weer 'verhoord' werd. 

Micha's halfbroer kwam meteen uit Tsur Hadassah, en ik ben bij hen gebleven tot dochter Anat uit de Negev kwam met de baby en haar man (die in Tel Aviv aan het werk was). Hun dochter Yael zou op vrijdag naar Israël vliegen. Ze was onbereikbaar in Seattle, waar het nacht was en ze haar telefoon niet opnam. Als ze wakker wordt leest ze hopelijk het berichtje dat ze meteen haar vader moet bellen. Een El Al vlucht is al geregeld voor morgenochtend, alleen weet ze dat nog niet.

Micha voelde zich zo schuldig, omdat ze gisteravond laat voor het slapen gaan woorden hadden gehad en hij haar, voor het eerst, geen nachtkus had gegeven. 

Al maanden was hij bezig voor thuiszorg, wat niet lukte. Zijn broer vertelde dat hij iemand gevonden had. En nu hoefde dat niet meer. 

Wanneer de begrafenis is weten we nog niet, maar die zal pas plaatsvinden als Yael is gearriveerd.

Wat het allemaal extra gecompliceerd maakt is dat woensdagavond Jom Kippoer (Verzoeningsdag) begint; donderdag is alles gesloten en vrijdag is opnieuw een halve dag.  

 

Het was een behoorlijk enerverende ochtend, en ik kon pas rond 11.30 uur naar boven, nadat Anat was gearriveerd.

Wim had me 's morgens al ontbijt en koffie gebracht, want daar waren we nog niet aan toegekomen.

De komende dagen, of als ik wat meer weet, zal ik deze post aanvullen.