Twee zonen - oorzaak en gevolg

Stel je voor dat je deze vader bent.

Je voedt je zoon op met discipline en liefde. Je neemt hem mee naar de kerk. Je leert hem wat goed en fout is. Je dient je land, je gemeenschap, je familie. Je bent een toonbeeld van integriteit en geloof. Je bidt elke avond voor hem. Je doet alles wat een ‘goede ouder’ hoort te doen.

En toch was één jaar universiteit, waarin professoren hem vergiftig advies in de oren fluisterden, genoeg om zijn briljante zoon, die een volledige studiebeurs had, in een vreemde te veranderen. Hij raakte verstrikt in Antifa-chats. Hij droeg communistische shirts. Hij schreeuwde aan de eettafel dat Charlie Kirk een ‘fascist’ was. En op een dag graveerde hij die woorden op kogels.

En toen het moment daar was – toen zijn zoon bekende – bracht deze vader, een man van de wet en het geloof, zijn eigen kind naar de politie. Wetende dat de president en de gouverneur de doodstraf eisten. Wetende dat de familienaam zou worden vernietigd. Wetende dat het leven van zijn zoon voorbij was. Toch deed hij het. Omdat hij geloofde in het juiste doen, zelfs als het hem kapot maakte.

Dat is ouderschap. Het is zo intens van je kinderen houden dat het pijn doet – en toch weten dat ze nooit helemaal van jou zijn. Ze maken keuzes die je niet ongedaan kunt maken. Ze bewandelen paden die je niet kunt volgen. En soms, hartverscheurend, worden ze iemand die je niet meer herkent.

Elke ouder voelt dit in zijn botten: je steekt alles in je kind, en toch fluistert de wereld in hun oren. Professoren, schermen, leeftijdsgenoten – stemmen die luider zijn dan die van jou. En je bidt elke avond dat de liefde die je hebt gegeven sterk genoeg is om stand te houden.

Mijn hart breekt voor deze vader. Hij heeft alles goed gedaan. En toch heeft een jaar propaganda hem zijn zoon gekost.

Ouderschap is moeilijk. Je weet nooit wat er gebeurt. Je doet je best, je bidt, je houdt van ze – en soms is dat nog steeds niet genoeg.  God sta ons bij.

Facebook post van Afshine Emrani - een Joodse arts uit Iran die nu in Amerika woont. 

***************

uit een Facebookbericht van Kenny Burchard.

Vanavond kwam mijn 23-jarige zoon thuis na een lange dag als elektricien in opleiding en vervolgens op de vakschool. Om 5.30 uur de deur uit en om 20.00 uur weer thuis. Gedoucht. Gegeten. Tijdens het eten keek hij naar een korte lezing van Charlie Kirk. Hij deed push-ups. Hij ging naast me zitten en bad zonder dat ik hem daartoe aanzette tien minuten lang hardop voor de familie van Charlie Kirk. Hij luisterde naar twee lofzangen, waaronder ‘Rise up o men of God’. 

Hymn: Rise up o men of God

Hij omhelsde me en zei: ‘Ik moet zijn zoals Charlie. God sta me bij.’

Hij ging naar bed. Er gebeurt iets met jonge mannen.

 Brand het vuur van het leven. Stort als regen.