De nieuwe Muslim Brotherhood

 
Emmanuel Macron betreedt het podium alsof hij zojuist vrede in onze tijd heeft bewerkstelligd.

De Algemene Vergadering van de VN, onder de geïnspireerde leiding van Frankrijk en Saoedi-Arabië, keurt trots de “Verklaring van New York” goed - 142 handen in de lucht om de beroemde tweestatenoplossing te eisen. Israël, de VS, Hongarije, Argentinië en enkele andere landen hadden het “slechte manieren” om tegen te stemmen. Alle anderen applaudisseerden zichzelf in de overtuiging dat ze geschiedenis hadden geschreven.

Het klinkt natuurlijk allemaal bekend. Want we hebben deze film al eens gezien. In 1938 keerde de Britse premier Neville Chamberlain terug uit München met een stuk papier in zijn hand. 

De afspraak: Hitler het Sudetenland geven zonder Tsjecho-Slowakije te raadplegen, omdat dit zogenaamd een wereldoorlog zou voorkomen. Vrede in onze tijd. We weten precies hoe dat afliep: met tanks die binnenrolden, Europa in brand en Chamberlains ‘vrede’ in de as van de geschiedenis.

En nu herhalen Macron & Co. dezelfde daad. Ze sluiten een akkoord over het lot van Israël zonder de toestemming van Israël en verklaren een ‘onomkeerbaar pad’ naar een staat voor een door terreur geregeerde pseudo-entiteit die nooit afstand heeft gedaan van haar doel om Israël te vernietigen. Opnieuw verwarren de verzoeners overgave met vrede.

Het enige verschil is dat de krokodil deze keer een keffiyeh draagt in plaats van een hakenkruis. En het Westen heeft nog steeds niet geleerd dat het voeden van het beest het alleen maar hongeriger maakt.

"Een keffiyeh op een Amerikaanse (of Nederlandse) universiteit is gewoon een hippie swastika." 

Drie westerse leiders die hun borstkas opblazen en doen alsof ze zojuist het wiel opnieuw hebben uitgevonden – of liever gezegd, de Oslo-akkoorden in travestie.

Macron, Starmer en hun gepolijste sidekick uit de financiële wereld zullen in New York paraderen om te verkondigen dat de magische formule er nu eindelijk is: “Twee volkeren, twee staten. Vrede. Veiligheid. Regenbogen.” Applaus alstublieft.

Behalve dat de realiteit hardnekkig is:

Israël is al sinds 1948 een staat. Erkend. Functioneel. Democratisch. Draagt bij aan Nobelprijzen, geneeskunde, technologie, start-ups.

Palestina? Niet functioneel. In plaats daarvan: twee rivaliserende terroristische entiteiten (Hamas en de PA), de ene met verkrachtingstunnels en massamoorden, de andere met een “Pay-to-Slay”-welzijnsprogramma dat letterlijk geld overmaakt naar families van moordenaars.

En wij moeten geloven dat deze giftige cocktail op het punt staat om te veranderen in een Zwitserland aan de Jordaan? Alsjeblieft zeg.

Verzoening is geen diplomatie. Churchill had een uitspraak over het voeren van krokodillen, maar Macron en zijn vrienden hebben die duidelijk gemist.

Het Westen probeerde vóór 1939 “verzoening” – en dat eindigde in vlammen.

Hamas en de PA voeden met internationale legitimiteit zal hen niet tot vegetariërs maken.

De “onomkeerbare weg naar vrede” is marketingpraat.

Wat is er tot nu toe onomkeerbaar? 

Terreurindoctrinatie op Palestijnse scholen. Martelaarsaffiches die in elke straat zijn opgeplakt. Kinderen in Gaza die bij hun kleuterschoolafscheidsfeestjes verkleed zijn als zelfmoordterroristen.

Veiligheid? Laten we onszelf niets wijsmaken. Elke vierkante centimeter die Israël heeft geëvacueerd – Libanon, Gaza – is veranderd in een lanceerplatform voor terreur. Maar ja, laten we ze maar meer land geven dat dichter bij Tel Aviv ligt. Wat kan er misgaan?

Overdaad aan hypocrisie. 

Frankrijk kan zijn eigen straten niet vrijhouden van brandstichtingen – rellen, antisemitische menigten, politie onder beleg. 

Groot-Brittannië heeft nauwelijks controle over de mescriminaliteit in Londen. 

En toch wandelen ze New York binnen om te prediken hoe het Midden-Oosten moet worden opgelost.

En het ‘piece de resistance’: 

deze mannen weten heel goed dat de ‘tweestatenoplossing’ een lijk is.

Die is al sinds de tweede intifada aan het rotten. Ze houden hem niet in stand voor de vrede, maar voor de PR. Om applaus te krijgen bij de VN, om applaus te krijgen in Davos, om er “staatsmansachtig” uit te zien, terwijl ze de gevolgen uitbesteden aan de Israëli's, die daarvoor met bloed zullen betalen.

Dit is geen diplomatie, dit is performancekunst. Het is morele ijdelheid vermomd als vrede.

De enige ‘onomkeerbare weg’ hier is de ineenstorting van de westerse moed – de overgave aan terreur.

Tamas Vajda post Facebook