Jeruzalem tijdens de Corona crisis - deel 2

De volgende ochtend, na het lezen van de nieuwste restricties en bepalingen in Israël, begon ik te twijfelen. Is het wel wijs wat we doen? Brengen we onszelf nu misschien in gevaar?

Omdat ik achterliep op mijn leesschema, las ik die ochtend een aantal dagen van mijn Bijbels dagboek. De stukjes kwamen uit Great Days with the Great Lives van Charles Swindoll. 

Het stukje van 17 maart ging over koningin Esther. 

• “Wat maakt het uit of ik erbij betrokken ben of niet?” stond er. “Als we geroepen zijn voor ‘een tijd als deze’, dan is het tragisch als we dan ook niet opstaan in dat uur.” 
• “Talloze noden omringen ons… Ook al is het niet mogelijk om overal op in te springen, is het geen oplossing om helemaal niet te reageren. Dus vraag ik je: Wat doe jij om op te staan, alleen te staan, de roep van God in dit uur te beantwoorden?”

De schrijver noemde vervolgens een hele serie zaken zoals disfunctionele gezinnen, daklozen, drugs- en alcohol verslaafden, etc.  waarbij we zouden kunnen helpen. En de Coronavirus crisis! voegde ik eraan toe.

• “Dat is een urgent uur van nood. Licht en zout zijn in dit uur.”
• “Totdat je gelooft dat één persoon verschil kan uitmaken, zal je bereid zijn om uit te stappen. Stop ermee je eigen hachje te willen redden. Stop ermee om in te zitten wat anderen wel niet zullen denken. Je moet aan de Here God verantwoording afleggen, niet aan hen. Hij zal helpen. Hij zal je wijsheid en moed geven. Je mag dan de enige zijn, maar je bent er toch een!”

Na het lezen van deze bijzonder toepasselijke woorden was mijn twijfel op slag verdwenen.

De tekst voor 18 maart was een dubbele bevestiging:

“Gods soevereiniteit maakt mij actief. Het drijft mij te vragen: “Heer, als het Uw wil is, betrek mij in het proces. Activeer mij in Uw actieplan. Ik ben beschikbaar - Hineni. Spreek door mij. Gebruik mij.”