GEDULD!

“Staakt-het-vuren - een beoordeling

a) Israël:

1. Elke keer dat Israël heeft vertrouwd op de domheid van de ”Palestijnen“ heeft dat gewerkt. Historisch gezien.

2. Het is beter om te wedden op de onbekwaamheid van de ‘Palestijnen’ dan op conflicten met de supermachten.

3. Israël is nog steeds in oorlog en heeft nooit op alle fronten tegelijk ”alles gegeven" en dat heeft zijn vruchten afgeworpen.

Opmerking: Het valt niet uit te sluiten dat er voorbereidingen worden getroffen voor een Israëlische invasie van Zuid-Libanon vanwege de weigering van Hezbollah om te ontwapenen, misschien de voltooiing van het werk tegen de overblijfselen van Iran, of een diplomatiek proces om de Abraham-akkoorden te voltooien.

B) De strijd tegen de PA

1. Historisch gezien is er geen “Palestijns establishment” dat operationele beslissingen kan nemen of concessies kan doen. Daarom loont de Israëlische gok altijd, van 1948 tot de toespraak van Bar-Ilan (Netanyahu die het idee van een Palestijnse staat in het Obama-tijdperk aanvaardt - JP)

2. Hamas kan geen “ontwapening” accepteren, omdat het dan zal worden afgeslacht, zoals het Fatah heeft afgeslacht na de terugtrekking (Israëls eenzijdige terugtrekking uit Gaza in 2005 - JP).

C) Trump en de VS:

1. Trump is een leider die weet hoe hij handels- en nucleaire overeenkomsten aan flarden kan scheuren.

2. Trump heeft al politieke processen geleid die anders zijn afgelopen, zoals de “Deal van de Eeuw” die eindigde met de Abraham-akkoorden of de “Onderhandelingen met Iran” die eindigden met het bombarderen van Iran, en natuurlijk de eindeloze gesprekken en het heen en weer geslinger tussen Rusland en Oekraïne.

3. Trump heeft de neiging zichzelf te vernederen tegenover de “andere kant” totdat de andere kant - Rusland, Iran, Europa - een fout maakt en daarin verstrikt raakt. Dit is een simplistische onderhandelingsstrategie die de mondiale politieke wereld gewoonweg weigert te accepteren.

4. Trump heeft belangrijkere doelen en wil misschien vrede op dit gebied. Ik herinner u eraan dat de wereld nog steeds in een oorlog van supermachten en handel verkeert. Er zijn ook persoonlijke omstandigheden, zoals de Nobelprijs voor de Vrede.

D) De overeenkomst op praktisch niveau:

De terugkeer van de gijzelaars is het enige element in de overeenkomst dat
onmiddellijk en op praktisch niveau kan worden uitgevoerd. Alle andere onderdelen zullen maanden, zo niet jaren in beslag nemen. Ontwapening van organisaties, wederopbouw, oprichting van een “technocratische regering”.

Probeer het maar eens in Irak, Afghanistan, Judea en Samaria in de Oslo-akkoorden – “kunstmatige regimes” zijn altijd een mislukking en uiteindelijk vloeit er bloed in de straten.

De Arabische/moslimwereld heeft nog nooit een praktische politieke of militaire operatie opgezet en weten vol te houden.

Deze overeenkomst is, afgezien van de terugkeer van de gijzelaars – om het maar eens bot te zeggen – westerse onzin die al in verschillende versies op talloze plaatsen in het Midden-Oosten is geprobeerd.

Israël zal niet worden getest door een enkele overeenkomst of een micro-gebeurtenis in de oorlog, maar door de vraag of het maximale winst haalt uit de situatie.

Bij de besluitvorming van Israël moet ook altijd de praktische dimensie voorop staan.

En de tijd zal dat beoordelen.

Net zoals er dagen van staakt-het-vuren waren, waren er ook dagen van bombardementen in Iran.

Ik zie geen reden om op de een of andere manier opgewonden te raken. De hemel valt niet naar beneden, behalve wat betreft de kwestie van de gijzelaars. Militaire macht is oppermachtig – niet de kwetsbare politieke macht.

Vandaar: 

Artikel van Topaz Ram - via Amir Tsarfati - Telegram post

https://t.me/beholdisraelchannel/63897