De prijs van Westerse Lafheid
Nog geen dagen na wat de wereld “vredesakkoorden” durfde te noemen, vult Gaza zich opnieuw met gewapende mannen, vermomd als ordehandhavers. Terwijl de camera’s zwijgen, herhaalt zich wat iedereen zag aankomen — behalve wie het niet wilde zien.
⸻
Er zijn momenten waarop geschiedenis zich niet herhaalt, maar wraak neemt. Gaza is er vandaag zo één. Nog geen dagen na wat de wereld “vredesakkoorden” durfde te noemen, marcheren opnieuw gewapende mannen door de straten waar de Israëlische eenheden zich onder internationale druk hebben teruggetrokken. Hamas is terug — niet als spook, maar als regime.
In Gaza-Stad worden vandaag al 7.000 Hamas-terroristen gemobiliseerd — opgeroepen via sms en telefoontjes om de stad te “zuiveren van misdadigers en collaborateurs met Israël”. Vijf nieuwe gouverneurs, allen met militaire achtergrond, zijn benoemd om de macht opnieuw te centraliseren. Sommigen van hen stonden ooit aan het hoofd van de Al-Qassam Brigades, de gewapende tak van Hamas.
Gewapende patrouilles trekken door de straten — soms in burger, soms in politieuniform — en heroveren systematisch de wijken waar Israëlische troepen zich de voorbije dagen hebben teruggetrokken. Wat de wereld “wederopbouw” noemt, blijkt in werkelijkheid een militaire herovering.
De eerste arrestaties zijn al gemeld, de eerste executies bevestigd.
Volgens lokale bronnen jaagt Hamas op vermeende “collaborateurs” en leden van rivaliserende clans zoals de Dughmush-familie, die zich durfden te verzetten tegen het regime.
Dezelfde pleinen waar humanitaire vrachtwagens passeerden, zijn nu toneel van afrekeningen. De vlaggen die de wereld als symbool van hoop zag, dekken vandaag de lichamen van wie durfde spreken.
Het Westen kijkt toe en fluistert zijn favoriete mantra: complexiteit. Alles is “complex” — behalve de waarheid. Die is pijnlijk eenvoudig: dit is de prijs van westerse lafheid. De prijs van leiders die het moreel makkelijker vinden Israël te begrenzen dan misdadige regimes te breken.
Onder het mom van “evenwicht” en “proportionaliteit” heeft men van oorlog een esthetiek gemaakt. Israël mag zich verdedigen, maar niet winnen. Niet te hard, niet te ver, niet te lang. Elke operatie moet eindigen met een “adempauze” die in de praktijk niets anders is dan de herstelfase van Hamas. Zo wordt elke overwinning half, elke nederlaag tijdelijk, elke rusttijd fataal.
Proportionaliteit — ooit bedoeld als juridische norm om burgers te beschermen — is in westerse handen een moreel dogma geworden. Het legt Israël een rem op die geen enkel ander land ooit opgelegd kreeg. Geen natie die dagelijks bedreigd wordt met uitroeiing zou het overleven onder zulke regels. Maar Israël moet, zo zegt men, “het verschil tonen”. Alsof overleven een teken van moreel falen is.
De westerse diplomatie heeft een nieuwe religie geschapen: het geloof in beheer in plaats van beëindiging. Men praat over “cyclus van geweld” terwijl men diezelfde cyclus voedt met resoluties en verklaringen vol symboliek maar zonder consequentie.
Er is nochtans een plan voor ontwapening — het staat zwart op wit in het 20-puntenplan van president Trump. Daarin wordt de ontmanteling van Hamas genoemd als voorwaarde sine qua non voor wederopbouw en internationale erkenning.
Maar het Westen wantrouwt elk vredesplan dat Israël zou versterken. In het morele universum van Europese diplomatie is Israël altijd de machtige, en Hamas de underdog. En dus bekijkt men terreur als “verzet”, en verdediging als “onderdrukking”. Die omkering van moraal verklaart waarom het Westen liever praat over “de-escalatie” dan over overwinning, en waarom het de architectuur van geweld behandelt als gesprekspartner in plaats van als obstakel. In dat mengsel van morele verwarring, politiek opportunisme en ideologisch zelfbedrog ligt de kern van het falen: men verwart neutraliteit met rechtvaardigheid, en lafheid met nuance.
Die zelfbedrogpolitiek maakt slachtoffers aan beide kanten. Hamas spreekt met wapens, het Westen antwoordt met woorden, en Israël mag enkel reageren binnen het script dat anderen schrijven. Het resultaat is zichtbaar: een terroristische organisatie herstelt haar greep op een bevolking die zegt genoeg te hebben van oorlog, maar die opnieuw wordt gegijzeld door de mannen die beloven haar te bevrijden.
De ironie is totaal. Men zegt dat men vrede wil, maar men financiert oorlog. Men zegt dat men humanitair is, maar men verlengt de macht van wie mensen als menselijk schild gebruikt. Men zegt dat men “de-escalatie” wil, maar men escaleert de illusie dat vrede mogelijk is zolang Hamas ademt.
Israël heeft de militaire capaciteit om Hamas uit te schakelen. Wat het niet heeft, is de politieke toestemming van een Westen dat zijn morele kompas kwijt is. De Europese Unie, die sancties overweegt tegen Joodse gemeenschappen in Judea en Samaria, zwijgt over de executies in Gaza. De Verenigde Staten onder Trump eisten integendeel de volledige ontwapening van Hamas — zwart op wit vastgelegd in het 20-puntenplan — terwijl Europa de terugtrekking van Israël uit Gaza blijft eisen, alsof terugtrekking ooit veiligheid heeft gebracht. En zo kiest het Westen partij — niet voor vrede, maar voor haar ontkenning.
En zo herhaalt het patroon zich, bijna wiskundig. Iedere wapenstilstand die geen ontwapening afdwingt, is geen vooruitgang maar uitstel.
En nu — 48 onschuldige gijzelaars: 20 nog in leven, 28 niet “overleden”, zoals het Westen het graag formuleert, maar vermoord.
Men noemt dat een deal, een “ruil”, een teken van menselijkheid. In werkelijkheid is het een morele capitulatie, een signaal aan elke toekomstige moordenaar dat misdaad loont zolang het woord “vredesproces” in de bijlage staat. Het is geen onderhandelen — het is afpersing met internationale goedkeuring.
De prijs van westerse lafheid wordt betaald in levens — Israëlische, Palestijnse, en binnenkort misschien opnieuw Europese. Want wie terreur niet vernietigt, exporteert haar. Hamas is niet alleen een lokaal probleem; het is een ideologische infrastructuur die leeft van onze angst om beslissingen te nemen.
Vrede is geen synoniem van stilte. Vrede is de afwezigheid van de mogelijkheid tot terreur. Zolang het Westen weigert die mogelijkheid structureel te elimineren, kiest het niet voor vrede maar voor beheersbaar geweld — een morele schijn die elk jaar dodelijker wordt.
Wie dacht ooit dat Hamas kon verdwijnen zolang de wereld ervoor zorgt dat Israël nooit mag winnen?
⸻
Comments
Post a Comment