TSUR TSINA

  Goedenavond beste familie en vrienden, Hoogtepunt van onze week was dat we samen met Nine naar Qumran en Einot Tsukim/Ein Fasqa zijn geweest. Het was even spannend i.v.m. de regen op woensdag en woensdagnacht maar het werkte fantastisch uit. We hadden wel een paar kleine buitjes die dag, maar de temperatuur bij de Dode Zee was heerlijk. Qumran is de plek waar in 1947 de Dode Zee rollen in een grot en daarna meerdere grotten werden gevonden. Het was ook de plaats waar de Essenen hebben gewoond die onder andere de boekrollen geschreven hadden en met de dreiging van de Romeinen daar hun levenswerk verborgen hebben om ruim 2000 jaar in speciale kruiken te wachten tot het jaar 1947. Qumran was al die jaren daarna maar vooral na 1967 een bijzondere plaats om te bezoeken. Nu is daar inmiddels een mooi bezoekerscentrum gebouwd waar ook een stuk geschiedenis via een film te zien is plus een klein museum. De plek waar de Essenen gewoond hebben is nu heel overzichtelijk via loopbruggen te...

 EEN PRACHTIG “ALLEEN IN ISRAËL” VERHAAL In december 2023 kreeg Tzvika Greenglick een botsing met zijn auto. Hij wisselde gegevens uit met de eigenaar van de auto die hij raakte en vertelde de vrouw: “Ik ben verantwoordelijk. Ik zal de schade betalen.” Ze spraken af elkaar een week later op woensdag te ontmoeten bij een bepaalde garage. De vrouw kwam op de afgesproken dag aan bij de monteur en Tzvika kwam niet opdagen. Ze probeerde hem te bellen maar kon hem niet bereiken. De volgende dag stuurde ze Tzvika een sms: “Ik ben echt overstuur. Je gedrag is niet aardig. We hadden afgesproken bij de monteur en je kwam niet.” Tzvika zag de sms en antwoordde: “Het spijt me zo. Mijn zoon werd dinsdag gedood in Gaza, dus ik kon de volgende dag niet naar de monteur komen.” (IDF reservist Shaul Greenglick, 26, werd gedood tijdens de strijd tegen Hamas terroristen in Gaza). De vrouw kwam die dag naar het shiva-huis om de rouwenden te troosten. Tzvika vertelde haar dat hij haar het geld na d...

  Dit waargebeurde verhaal werd op Facebook gedeeld door Moshe Kempinski (van de Shorashim winkel in de Oude Stad van Jeruzalem) ********************* Bij het verlaten van de sjoel in Jeruzalem benaderde Dan een jonge man in spijkerbroek, rugzak, donkere huid, en krullend zwart haar. Hij zag er Sefardisch uit, misschien Marokkaans. “Goede Sjabbos . Mijn naam is Dan Eisenblatt. Wilt je vanavond bij mij thuis eten?” De bezorgde blik van de jongeman veranderde in een oogwenk naar een glimlach. “Ja, bedankt. Mijn naam is Machi.” Een paar minuten later stonden ze allemaal rond Dan's Sjabbos tafel. Dan zag zijn gast in het zangboek bladeren, blijkbaar op zoek naar iets. “Is er een bepaald lied dat je wilt zingen?" vroeg Dan. "Ik kan je helpen als je niet zeker bent van de melodie.” Het gezicht van de gast lichtte op. “Er is een liedje dat ik zou willen zingen, maar ik kan het hier niet vinden. Ik vond het heel mooi wat we vanavond in de synagoge zongen." ...

door Sarah Tuttle-Singer  Times of Israel Hier is iets wat je moet begrijpen over Israëli's: Hoewel we een van de sterkste legers ter wereld hebben, hebben we nog nooit een dag van vrede gekend sinds ons ontstaan, en die angst is echt en doet iets met ons. En voor degenen die zeggen dat “Israël geen echte veiligheidszorgen heeft”, zeg eens: heb je ooit tijdens een kop koffie met een Israëlische gezeten en haar gevraagd hoe het is om onder raketbeschietingen te leven, of met de knagende angst dat je opgeblazen of in je rug gestoken wordt, of als een lappenpop door de lucht geslingerd wordt met de brute impact van een auto die doelbewust op je inrijdt? Heb je in de ogen gekeken van een Nova overlevende die zich net als in de Holocaust onder een stapel lichamen verstopte - die zich verstopte onder de stank van bloed en verbrand vlees en urine, alleen maar om te overleven?  Heb je in de ogen gekeken van de moeders en vaders van gijzelaars in terreurtunnels, de ouders die weige...

Schrijfster Rivkah Lambert Adler geeft les aan volwassenen en woont in Israel. Dit is een artikel van haar blog: https://bataliyah.blogspot.com/   Mijn brein op dag 16 van oorlog Ik heb bevroren broccoli nodig en ik zou tien hoofdstukken van Tehillim (Psalmen) moeten zeggen. De wasmand loopt over en de beelden van verbrande lichamen die ik per ongeluk op sociale media zag, zijn in mijn netvlies gebrand. Onze veilige kamer moet aangevuld worden met flessenwater en niet-bederfelijk voedsel en hoe zal het leven veranderen als Moshiach (de Messiaanse Verlosser) komt? Ik leer meer Thora dan ooit tevoren en misschien kan ik deze week op donderdagmiddag challah-rollen maken voor chayalim (soldaten). We hebben melk nodig en hoe zal ik reageren als een van de geïdentificeerde lichamen iemand is die ik persoonlijk ken? Ik moet een werkdeadline halen en als ik tijdens deze oorlog al kiddush Hashem (als Jood in het Land van Israël) sterf, wat zal mijn ziel dan ervaren? I...

"Knorretje?" zei Winnie de Poeh. "Ja?" zei Knorretje. "Ik ben bang', zei Poeh. Even was er stilte. "Wil je erover praten?" vroeg Knorretje toen Poeh niets verder leek te zeggen. "Ik ben gewoon zo bang', flapte Poeh eruit.   "Zo angstig. Ik heb het gevoel dat het niet beter wordt, alleen maar erger. Mensen zijn boos, omdat ze zo bang zijn, en ze keren zich tegen elkaar; en er lijkt geen oplossing te zijn; ik maak me zorgen over mijn vrienden en de mensen van wie ik hou. Ik zou hen zo graag allemaal een knuffel geven. Oh, Knorretje, ik ben zo bang en kan je niet vertellen hoe erg. Ik wou dat het niet zo was." Diep in gedachten luisterde Knorretje naar zijn vriend terwijl hij tussen de takken van de bomen in het ‘Hundred Acre’ bos naar de blauwe lucht keek. "Ik ben hier', zei hij eenvoudig. "Ik hoor je, Poeh. En ik ben hier." Poeh stond perplex.   "Maar ... ga je me niet vertellen dat ik niet z...

Het was een horror, eindeloos, onmogelijk. Uur na uur zaten families ineengedoken in hun huizen in de hoop gered te worden van de Hamas terroristen die door hun steden en dorpen stroomden. Gezinnen werden in koelen bloede afgeslacht. In één huis schoot een terrorist de ouders dood, nam de mobiele telefoon van een kind en begon het allemaal in een livestream uit te zenden op hun Facebook-account. Omas in rolstoelen werden naar wachtende voertuigen gesleept die klaar stonden om hen als gijzelaars naar Gaza te rijden. Toen kwamen de moeders met baby's. Hamas circuleerde videos op sociale media. Op een daarvan vraagt een Israëlisch kind aan zijn moeder of de terroristen hen gaan vermoorden. “Ze zeiden van niet," antwoordde de moeder toen ze naar buiten werden gebracht voor een onbekend lot. De stroom video's hield niet op.  Het lichaam van een IDF-soldaat werd geparadeerd in Gaza. Een ontvoerde jonge, bloedende vrouw werd aangekomen in de Gazastrook aan het haar uit een ...