Weekbericht 3 mei 2025
Jeruzalem, 3 mei 2025/5785 Week 18
Goedenavond beste familie en vrienden,
Op maandagmorgen 28
april vertrok het Friese trio weer naar Nederland. Als Tsur Tsina 'service' brengen
we onze gasten altijd even naar de tram met onze auto. Het was even passen en
meten maar het lukte, de tram bracht hen naar de trein en ze waren bijtijds op
Ben Gurion en vandaar naar Nederland.
Op, woensdag 30 april was het de Herdenkingsdag voor gevallen soldaten en terreurslachtoffers. Op dinsdagavond om 20.00 uur (als de nieuwe Joodse dag begonnen is) ging de sirene 1 minuut, en woensdagmorgen om 11 uur klonk een twee minuten durende sirene. Meteen daarna vlogen de straaljagers in formatie over ons huis, altijd een ontroerend moment.
Verschillende herdenkingsbijeenkomsten moesten vervroegd gestopt worden
door de vreselijke brand die was ontstaan in de buurt van Latrun.
Waarschijnlijk begonnen door nalatigheid van wandelaars, werd het vuur aangewakkerd
door de hittegolf en de stormachtige winden die van alle kanten leken te komen.
De brandweer, politie en het leger zijn ruim 30 uur bezig geweest om het
vuur te blussen; verschillende landen hielpen door blusvliegtuigen en helikopters
te sturen. Helaas waren een aantal Palestijnen met morele steun van Hamas
bereid de brand te helpen om op tig plaatsen ook een vuurhaard te stichten.
Gisteravond en vannacht waren er nog een paar meldingen in de regio. Om een idee te krijgen van de chaos en paniek
die door de branden ontstond, delen we aan het einde van het weekbericht een
verslag van een moeder met een pasgeboren baby die in allerijl de bus waarin
zij zat moest verlaten.
Kaartje met brandhaarden - niets in Judea en Samaria....
Hele gebieden moesten worden geëvacueerd, inclusief een psychiatrisch ziekenhuis en een deel van het Ein Kerem Hadassa ziekenhuis.
Er werd een beroep gedaan op het Shalva National Crisis Response Center om evacués met een handicap op te vangen en de Spoedeisende Hulp van het Ministerie van Welzijn te helpen om hun burgers met speciale behoeften veilig te houden. De eerste groep van 300 evacués werd met bussen aangevoerd, en men verwachtte nog honderden meer. Shalva's toegewijde medewerkers moesten hun familiebijeenkomsten verlaten om terug te keren naar Shalva en deze evacués voor te bereiden en te verwelkomen, waaronder een groep post-hospitalisatie jongeren. Iedereen werkte onvermoeibaar om hen allemaal onderdak, voedsel, medische zorg en emotionele steun te bieden in deze ongelooflijk moeilijke tijd. Een van de ruimtes (voor zes tot 18 mensen per kamer) die werd klaargemaakt is het dagverblijf dat gesponsord werd door de Business Club van Christenen voor Israël. (zie foto)
linksonder de dagopvang ruimte
Israël is vandaag 77 jaar oud!
77 in Hebreeuwse
letters is עז
Wat betekent:
Kracht
Psalm 29:11
“De Heer zal zijn
volk kracht geven;
De Heer zal zijn
volk zegenen met vrede”.
“יְהוָה עֹז לְעַמּוֹ יִתֵּן יְהוָה יְבָרֵךְ אֶת עַמּוֹ בַשָּלוֹם.”
ALLEEN IN ISRAËL
Onze gasten Bert, Janny en Judy hebben allemaal zo hun eigen programma overdag en daardoor kon Petra heel wat uren besteden aan het boek van onze voorganger.
Vrijdagmiddag kwamen onze goede vrienden Jakob en Hennie K. voor een paar dagen om even op adem te komen van een drukke week van de ICAJ Internationale Leiderschap Conferentie in Jeruzalem.
De Houthi’s in Jemen stuurden vrijdag twee keer een raket naar Israël richting Haifa en wijde omgeving. De luchtmacht had de raket onderschept, maar de brokstukken werden op verschillende plaatsen gevonden.
Vrijdag morgen ging ik weer naar Nadia om met haar te gaan winkelen en dit keer kon ik gebruik maken van een van de meerdere parkeerplaatsen voor invaliden omdat we nu een speciale kaart voor Nadia hebben. Nadia moest in haar favoriete winkel wel even nadenken wat ze wilde hebben, ze koos voor een grote pop -redelijke prijs- maar bij de kassa zag ze een elektronisch spelletje, pop terug, het spelletje was zelfs iets duurder en met twee flesjes tippex erbij was ze weer een happy camper, daarna nog een beker koffie met iets lekkers. Het is daar een gezellig winkelcentrum.
De vrijdagavond Sabbatsmaaltijd was heel bijzonder omdat Jakob en Hennie heel wat konden delen over hun belevenissen en ervaringen van de afgelopen week.
Vanmorgen om 6.30 was Jeruzalem en omgeving aan de beurt – een paar honderd steden, dorpen en gehuchten kregen het alarm door. Met duffe hoofden zaten we weer tien minuten, volgens het protocol, netjes in de veilige kamer te wachten. Gelukkig was de raket opnieuw onderschept.
Vandaag de normale routine van halen en terugbrengen maar de katheter ging weer lekken met alle gevolgen van dien. Morgen krijgt ze weer een nieuwe katheter.
Het blijft een genot om onze poezen gade te slaan, vooral als ze ergens liggen te slapen, om jaloers op te worden. Tiny heeft haar eigen vocale manier om te laten weten dat ze naar buiten wil gaan.
Vandaag weer de gebruikelijke voorbereidingen voor de dienst van morgen. Petra is daar wel een paar uur zoet mee. Ze heeft meteen ook maar de planning kalender voor de gasten voor het jaar 2026 gemaakt. En de eerste boekingen zijn al genoteerd, hetzij in potlood (reservering) en zelfs al een ingekleurde boeking.
Morgen en overmorgen zijn bij jullie in Nederland weer speciale gedenkdagen aan 1940-1945. Helaas heeft Nederland niet zo’n goede rol gespeeld wat betreft de Joodse landgenoten. En ook nu wordt de situatie niet beter door de openlijke bedreigingen en gewelddadigheden van de zogenaamde pro-Palestijnse beweging in de ruimste zin die zich richt op de Joden en alles wat met Israël te maken heeft.
Hartelijke groeten en tot de volgende week,
Wim en Petra
“Ik moet herstellen. Het was helemaal niet eenvoudig,” zei Adele Kedmi uit
Jeruzalem, die gewond raakte bij de brand. Kedmi en haar dochtertje van een
maand oud werden door de brand getroffen toen ze op de terugweg waren van een
bezoek aan haar zus in Safed. “We zaten in een bus. Ik ben pas bevallen en het
was de eerste keer dat ik alleen reisde met een baby. Nog voor we in de file
stonden, zagen we de rook al, maar we wisten niet dat die ons ook zou
bereiken.”
Tien minuten later, terwijl ze vastzaten in het verkeer, zagen ze alleen maar rook. “We wisten niet wat er gebeurde. Plotseling stapten alle bestuurders voor ons uit hun auto's en de buschauffeur zei dat we moesten rennen. Ik kreeg meteen een paniekaanval. Ik kon me niet bewegen. Het enige waar ik aan kon denken was mijn kleine baby. Ik bevroor en wist niet wat ik moest doen. Een vriendelijke vrouw nam mijn baby mee en iemand anders droeg mijn tassen en kinderwagen, maar we wisten niet waar we heen moesten - alles wat we konden zien was rook en vuur, en ze kon niet ademen.”
Volgens Kedmi bood een politieagent in een privéauto die ook vastzat in het verkeer aan om hen te helpen. “Hij zei tegen me: 'Stap snel in de auto.' We stapten in, maar hij kon ook niet rijden omdat alles geblokkeerd was en het vuur al vlak naast ons was. Het voelde alsof ik gek werd.” Op dat moment zei de agent dat ze haar baby moest pakken en moest vluchten. “Hij zei: 'Rennen, er zit niets anders op.' Ik kon haar niet vasthouden, dus iemand hielp me. De kinderwagen bleef in de auto achter en alles brandde.”
Ongeveer 15 minuten lang rende Adele Kedmi met haar baby langs Highway 1. “Ik rende gewoon, in paniek, huilend en het enige waar ik om gaf was mijn baby. We renden ongeveer 15 minuten, renden en sprongen over hekken. Ik ben herstellende van een operatie, dus het was helemaal niet makkelijk voor me.” Uiteindelijk zagen politieagenten in de buurt hen en boden hulp. Zij en haar dochter werden door Magen David Adom-teams geëvacueerd naar het Shamir Medical Center. Ze kwamen daar aan met rookinhalatie. “Ze gaven haar zuurstof en onderzochten haar. Ze is in orde,” zei ze.
“Dit was een zeer onaangename ervaring. De mensen die erbij waren zullen
achteraf psychologische hulp nodig hebben, want het was helemaal niet
eenvoudig. De explosies horen toen auto's ontploften - het was angstaanjagend,”
voegde Kedmi eraan toe.
Adele Kedmi
Eerste sergeant-majoor Imri van de brandweer en reddingsdiensten raakte
gewond aan zijn oog en werd geëvacueerd naar het Shamir Medical Center. Hij
vertelde: “We kwamen aan in het Latrun-gebied op snelweg 1. We evacueerden
mensen uit hun auto's. We evacueerden mensen uit hun auto's en het was een
apocalyptisch tafereel-220 meter auto's, de een na de ander, verlaten zonder
mensen erin, zoals in films, met de rode kleur van brandvertragende middelen
van de vliegtuigen die hen bedekten.”
De 'day after'
Comments
Post a Comment