Weekbericht 28 februari 2026

Jeruzalem, 28 februari 2026/5786 week 9

Goedenavond beste familie en vrienden, 

Een keer in de 5 jaar wordt bij ons de gasleiding gecontroleerd en krijgen we ook een nieuwe slang, het is best een klus in onze keuken maar het lukte allemaal. Petra moest in de oven kruipen om de technicus te helpen. Wat we nog nooit eerder gehoord hadden was dat bij de gasgeiser boven op ons balkon het stopcontact te dicht bij de geiser zat, dus moet dat beter geregeld worden. Ze komen over 10-14 dagen terug om te kijken of dat beter geregeld is, want anders wordt het gas afgesloten.

Petra had genoeg schrijfwerk, er moesten twee artikelen klaarkomen, dat is ook wel gelukt deze week maar ze was meer gestrest over dat de toestemming voor haar duim operatie maar niet afkwam. Bellen en e-mails schrijven, een bezoek aan het ziekenfonds, maar het haalde niets uit. Uiteindelijk kwam ze te weten dat er iets mis was met de speciale code voor deze operatie. En dat kwam dinsdagmiddag eindelijk voor elkaar.

Woensdagmorgen om 7 uur waren we in het Shaarei Zedek ziekenhuis waar de ziekenfonds toestemming werd geweigerd. De code klopte niet – het ziekenfonds vergoedde maar de helft van de meer dan NIS 20.000 kostende operatie. Dus wachten tot 8.00 uur en maar hopen dat er iemand de telefoon opnam (allemaal automatische doorkiesnummers, in het Hebreeuws!) Op dat nummer zijn soms heel lange wachttijden vanwege mensen die afspraken willen maken.

Een mega wonder dat ze meteen iemand aan de lijn had die blijkbaar precies wist waar het over ging. Een race door de gang (we zaten een heel eind van de dagbehandeling af) terwijl de aardige mevrouw aan de lijn bleef. De telefoon in de hand van de vrouw achter de intake balie gedrukt (waar 'toevallig' geen andere patiënt voor het loket zat!) en toen was het zo geregeld. Bleek dat de vrouw geen tijd had gehad om haar emails te lezen, waarin deze code verandering aangekondigd werd.

De duim operatie kon doorgaan – een half uurtje werk maar wel helemaal in ziekenhuis kleding. Met een dik ingepakte rechterhand en draagband mochten we een paar uur later weer naar huis. Het duurde 12 uur voordat de verdoving uitgewerkt was. Een zegen dat ze geen pijn had – en een wonder dat het slapen met de hand op een kussen goed ging alhoewel de hand wat gevoelig werd. In de ontslagbrief stond dat ze 2 weken ziekteverlof van het werk had! Typen ging erg lastig met dat dikke verband, dus nam ze 3 dagen 'vrij' van de dagberichtextraatjes.

Gisteravond ging het verband er af en zagen we het 1.1/2 cm litteken met ongeveer 4 hechtingen die binnen 2 weken vanzelf opgelost moeten zijn. Dan terug voor controle, en daarna nog een keer in April. W.s. moet er nog wel bezigheidstherapie volgen om de duim volledig te kunnen bewegen. Maar dat zien we dan wel weer.

Dick en Margriet huurden op donderdagmiddag toch nog een auto om een paar dagen naar het noorden te gaan, ze hebben goede dagen gehad en heerlijk kunnen wandelen. 

Vanmorgen leek het er dus op dat ze in het noorden moesten blijven maar toen het even rustig was zijn ze door twaalf uur gaan rijden en kwamen veilig thuis. Gelukkig reden ze via weg 90, via de Jordaan vallei want in het gebied van de tolweg no. 6 was om de haveklap luchtalarm.

Simon W. kwam gisteren bij ons aan vanuit Nitzana, waar hij nog een paar dagen had meegewerkt bij diverse boeren. Samen met Sam van O. waren ze uitgenodigd voor een sjabbatsmaaltijd in Efrat. 

Vanmorgen vroeg ging voor het eerst ons "Tseva adom" rode alarm op de telefoon weer af – EINDELIJK was het lange wachten afgelopen en de oorlog begonnen. Inmiddels vandaag tot nu toe 4 of 5 maal in de veilige kamer gezeten. Simon ging wel naar de Messiaanse gemeente in de stad, een uurtje lopen maar wel onderweg een paar keer schuilen en kwam na de dienst weer lopend terug. Hij zag ook een Iraanse raket vrij laag over vliegen – richting de kuststrook.

Nadia konden we dus niet ophalen. Gisteren was ik ondanks een mogelijke regenbui toch met haar kunnen winkelen, dat lukte prima. Donderdag en de nacht daarop had het gespoeld.

De poezen merken niet veel van het luchtalarm, alleen Saartje kwam in de veilige kamer kijken wat we daar toch deden. Niets, behalve op onze telefoons naar de berichten kijken en wachten tot we er weer uit kunnen.

Naar verluidt gaat onze kerkdienst niet door, tenzij het ongekend rustig zal blijven, we zien het wel. Onze gast Dennis N. zit nu in Eilat en daar was het heel rustig, hij wilde wel vanavond nog terugkomen maar dat is nu nog niet zeker.

Het bericht kwam net door van het Home Front Command dat alle bijeenkomsten, zowel binnen als buiten, verboden zijn. Scholen zijn gesloten en alleen essentiële beroepen mogen werken.

Simon werd door Sara van Oordt (Chr. Voor Israel) uitgenodigd om vanuit de mamad (veilige kamer) een live interview te doen over de situatie in Israel.  

Is deze oorlog minder Bijbels dan de gebeurtenissen die worden herdacht tijdens het Poerimfeest, toen de Joden van het Perzische Rijk in opstand kwamen om zich te verdedigen tegen een existentiële bedreiging? De parallellen zijn bijna te talrijk om op te noemen. Opnieuw komt er een bedreiging uit Perzië zelf. Opnieuw is het grootste deel van de Iraanse bevolking hiertegen gekant. Opnieuw komen de Joden in opstand om die bedreiging uit te schakelen. En natuurlijk gebeurt dit allemaal terwijl we in Israël het poerimfeest beginnen op maandagavond.

Dick Bassa en Benjamin Philip waren bij Hineni al in de Poerim stemming afgelopen week

Hartelijke groeten, en een goede week toegewenst!

Wim en Petra

"En de HEERE zal uit Sion brullen, 

en uit Jeruzalem Zijn stem geven, 

dat hemel en aarde beven zullen; 

maar de HEERE zal de Toevlucht Zijns volks, 

en de Sterkte der kinderen Israëls zijn".  

Joël 3:16 (HSV)