HIER BEN IK...

Paul Dijkema, een 24-jarige student uit Groningen, en de 18-jarige Seth van der Bijl, net geslaagd voor zijn middelbare school opleiding, stonden te popelen om mee te helpen met de door Ds. Kazoura georganiseerde zomerkampen in Rama, Israël.

De Gaza oorlog gooide echter roet in het eten, en Sara van Oordt moest hen vertellen dat hun reis niet door kon gaan. Gelukkig kon zij de jongemannen een goed alternatief bieden: tien dagen meehelpen op het Hineni Centrum in Jeruzalem. Daar hoefden zij niet lang over na te denken. "Hier ben ik!" was hun antwoord.

 's Morgens had ik me af zitten vragen waarom twee van onze gastenkamers nog steeds leeg stonden. Twee uur later gaf Sara's telefoontje het antwoord.

Ondanks de spanningen en Israëls veiligheidssituatie waren de jongens bereid om te komen helpen, en hun ouders stonden achter hen. Juist in deze moeilijk tijd was hun komst een enorme zegen en bemoediging voor de mensen die ze op straat, in de tram of bus en op het Hineni Centrum ontmoetten. 

Ook waren zij een geweldige inspiratie voor de andere werkers doordat ze alles aanpakten wat gedaan moest worden. Of ze nu de vloeren of vieze pannen moesten schrobben, of zware dozen met hulpgoederen sjouwen of helpen zo'n 250 maaltijden klaar te maken in het humanitaire restaurant, Paul en Seth deden het met een glimlach en blijmoedig hart.

Add caption

De eerste dag dat ze zich meldden op het Hineni Centrum moest er keihard gewerkt worden om speciale tassen klaar te maken voor distributie onder probleem-jeugd en mensen die al lange tijd in schuilkelders moesten leven vanwege de constante beschietingen vanuit de Gaza strook. Een paar dagen later werd hen gevraagd of ze konden helpen met een Sjabbat maaltijd? "Hier ben ik," zei Paul. "Hier ben ik," antwoordde Seth. Het werd een onvergetelijke avond voor de Nederlandse groep die was uitgenodigd en de jongens rolden pas om twee uur in de ochtend in hun bed.

Paul en Seth, die alleen via Facebook met elkaar contact hadden gehad, werden goede vrienden die ook na werktijd samen optrokken.

Het laatste grote project waar ze aan mee konden helpen was het vullen van speciale rugzakken voor IDF soldaten. De meeste soldaten aan het front hadden gebrek aan basisbenodigdheden: T-shirt, sokken, ondergoed, deodorant, voeten en bodylotion, zeep, shampo, alcohol gel, een nagelknipper, toilettas, een kussensloop en niet te vergeten een boekje met de Psalmen. De rugzakken werden die dag daarop door een aantal stafmedewerkers persoonlijk afgeleverd en in grote dank aangenomen.

De tien dagen vlogen voorbij. Op de laatste dag werden de aanwezige Hineni medewerkers en vrijwilligers bij elkaar geroepen om deze bijzondere jongens even in het zonnetje te zetten en hen te bedanken voor hun geweldige inzet.

De dag was aangebroken dat ook wij van Paul en Seth afscheid moesten nemen. Dankbaar, dat wij een klein radartje mochten zijn in Gods plan met Zijn volk. Vreugde, dat we Gods oogappel samen, met elkaar, mogen dienen. Ieder op de plek waar hij of zij geroepen is. "Wie zal Ik zenden? Wie zal voor Mij gaan?" vraagt de HERE.

"Hier ben ik!"

Augustus 2014  Petra van der Zande, Jeruzalem.

Petra woont sinds 1989 met haar man Wim in Jeruzalem, Israël.

21 jaar lang waren zijn pleegouders van vier meervoudig gehandicapte Israëlische kinderen.

Wim werkt al meer dan 25 jaar bij de Internationale Christelijke Ambassade Jeruzalem; Petra is huisvrouw, schrijfster, uitgeefster en hostess.